BERFİN VARIŞLI
Moskova, sert karasal iklimi ve nostaljik çehresiyle tavizsiz, kibirli ve bir o kadar da katı bir kadını andırıyor. Çehov’dan Gorki’ye, Tolstoy’dan Gogol’a Rus edebiyatının en çarpıcı örneklerine mekân olan başkent, üzerinden hiç çıkarmadığı komünizm elbisesi ile misafirlerini kendine hayran bırakıyor
Geçen hafta Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın davetlisi olarak Moskova’daydım. Bakan Ertuğrul Günay, değerli eşi Gülten Günay ve beraberindeki heyetle birlikte Moskova’ya gidiş nedenimiz dünyanın en büyük turizm fuarlarından biri olan MITT Moskova Fuarı’na katılarak Türk turizmcilerine destek vermekti. Heyetin kuşkusuz en renkli konuğu ise bu yıl Eurovision Şarkı Yarışması’nda Türkiye’yi temsil edecek olan Hadise’ydi. Hadise, sıcacık ve mütevazı tavrıyla sempatimizi kazanmakla kalmadı, iki günlük ziyaretimizde verdiği iki konserde hareketli şarkılarıyla ‘coşan’ Moskovalıları kendine hayran bıraktı.
Moskova beni öteden beri heyecanlandıran, ilk fırsatta görmek istediğim bir şehirdi. Her ne kadar Tolstoy, Dostoyevski ve Puşkin rehberliğinde defalarca Moskova’yı ziyaret etmiş olsam da bir zamanlar komünizmin başkenti olan bu şehrin sokaklarını arşınlamak, havasını solumak, insanlarıyla sohbet etmek benim için ‘mutlaka yapılması gerekenler listesi’nin en baş sıralarında geliyordu. Bu arada şunu hemen belirtmeliyim, bu saydığım uktelerin üçüncüsünü gerçekleştirdiğimi söylersem yalan olur çünkü ne Ruslar doğru düzgün İngilizce, ne de ben Rusça biliyorum!
Komünizm döneminde gazetelerden okuduğumuz, televizyonlardan izlediğimiz o ‘dışarıya kapalılık’ bir miktar hız keserek devam ediyor ve Ruslar hâlâ sanki “biz kocaman bir ülkeyiz, nüfusumuz da bize yeter doğal kaynaklarımız da! Kimseye ihtiyacımız yok” der gibi kabuklarından çıkmayı reddediyorlar ve dışarıya kuşkuyla bakıyorlar. Bunun en büyük örneği, dünyanın sayılı galerileri ve müzelerinde eşine az rastlanabilir sanat eserlerini barından metro istasyonlarında, ki Moskova’ya giden turistlerin çoğu Kızıl Meydan’ı görmeden önce ilk bu istasyonları ziyaret ediyor, tabelalarında Latin alfabesini kullanmayarak meraklı turistlerin sayısız kaybolma deneyimi yaşamalarına yol açmaları. İşte sırf bu yönüyle dahi Moskova, Winston Churchill’in “bir muammanın içindeki sırlarla sarmalanmış bir bilmece” tanımını doğrularcasına kibirli, biraz üstten bakarak kafa sallayan bir şehir. Moskova bir bilmece, çözmesi zor ama bir o kadar da zevkli bir bilmece. Zaten zor olmasa çözmenin ne anlamı kalırdı ki?
Tolstoy Savaş ve Barış’ta Moskova için şöyle der: “Her Rus, Moskova’yı annesi gibi görür”. Rusları bir ana şevkatiyle saran Moskova, yüzyıllardan bu yana Rusya’nın politik, ekonomik kültürel, dini ve belki de en önemlisi Rus İmparatorluğu’nun çekirdeğini oluşturduğundan dolayı manevi merkezidir ve bu sorumluluğu günümüze dek sarsılmadan taşır. Eski devlet başkanı şimdinin başbakanı Vladimir Putin önderliğindeki hükümete ev sahipliği yapan Moskova, resmi kayıtlara göre 11, resmi olmayanlara göre ise 13 milyonluk nüfusuyla bir zamanlar Amerika’ya kafa tutan bu koca devleti layıkıyla ayakta tutar.
KORKUNÇ İVAN VE KREMLİN
Kremlin eski rusça’da kale anlamına geliyor ve rehberimizin dediğine göre Rusya’da irili ufaklı birçok ‘kremlin’ var ve hepsinin mimarisi birbirine benziyor. Tabii 24 hektarlık alana yayılan, Moskova’daki Kremlin bunların en görkemlisi ve en büyüğü. Aşılmaz duvarlarıyla Moskova’yı sarıp sarmalayan Kremlin surlarının ilk tuğlası 15. yüzyılda ülkesini Moğollara karşı korumayı hedefleyen Büyük İvan zamanında atılır. İroniktir ki Kremlin’in genişletilmesi ve geliştirilmesi, hükümdarlığı zamanında deyim yerindeyse etrafa kan kusturan, ismini tarihe kanlı harflerle yazdırmış Korkunç İvan’a (IV. İvan) nasip olur. Üç yaşında tahta çıkan ve 51 yıl boyunca bu büyük imparatorluğu yöneten Korkunç İvan Rusya’nın ilk gizli polis teşkilatını kuran, işkence ve kan dökmekten zevk alan bir hükümdardır. 17 yaşında Metropolit tarafından ‘çar’ ilan edilerek Rusya’nın ilk çarı olan Çar Korkunç İvan, ne hikmetse sanata düşkünlüğüyle bilinir ve ülkede birçok sanat galerisi onun zamanında açılır. Moskova’ya ilk matbaayı da getiren Korkunç İvan’ın bu katkıları insanlık adına açtığı derin yaraları siler mi, işte o tartışılır.
Moskova ırmağı kıyısı boyunca arz-ı endam eden Kremlin bile tek başına, imparatorluğun şaşaalı dönemlerini biraz olsun solumanıza yardımcı olacaktır. Kremlin’in en dikkat çekici öğesi, 1945’te inşa edilen 80 metre yüksekliğindeki Kutsal Üçleme Kulesi’dir. Bu kule aynı zamanda Kremlin’e giriş kapısıdır. Kremlin’i gezerken dikkatinizi çekecek bir başka yapı da altından yapıla soğan kuleleriyle Büyük İvan Çan Kulesi’dir. İçinde en büyüğü 64 ton olmak üzere toplam 21 adet çan bulunan kulenin hemen yanında Londra’daki Big Ben’i bile kıskandıran 200 tonluk Çar Çanı yer alır. 18. yüzyılda yapımı tamamlanan bu devasa çan, Kremlin’de çıkan büyük bir yangın sonucu bir kez bile çalınamadan parçalanmıştır.
SOĞAN KUBBELERİN BÜYÜSÜ
Moskova deyince akla Kızıl Meydan gelir ya, yüzyıllardan bu yana birçok mitinge, gösteriye, hatta idama şahitlik yapan Kızıl Meydan bunun haklı gururunu yaşar. Sovyetler Birliği zamanında her yıl 1 Mayıs ve 7 Kasımda askeri kuvvetlerin güç gösterisi yaparcasına gerçekleştirdikleri geçit töreni de Kızıl Meydanın tarihe vurduğu bir damga niteliğindedir. Eğer meydana ırmak tarafından değil de metro tarafından girdiyseniz, rengarenk soğan kubbelere varmadan sizi kızıl ve siyah granitten yapılmış alçak bir piramit selamlar. Biraz dikkatli bakınca o piramitin üstünde L-e-n-i-n diye okuyabileceğiniz yazıyı farkedeceksiniz ki kiril alfabesiyle yazılmış kelime size bu piramitin içinde Sovyetler Birliği’nin kurucusunun mozalesinin bulunduğunu fısıldar. Şanslıysanız, o gün mozalenin halka açık olduğu gündür.
Lenin’in mozalesinin bulunduğu piramiti geçtikten sonra Kızıl Meydan’a gelme nedeninizi bir kez daha hatırlarsınız; Rengârenk soğan kubbeleri görmek! Bir anlamda Moskova’nın yüzü olan bu soğan kubbeler, Aziz Vasili Katedrali’nin altın sarısı çanlarını taşıyan kubbelerden başkası değildir. Ve bilin bakalım bu kubbeler kimin zamanında yapıldı? Cevap; Korkunç İvan... Hükümdar, azılı düşmanı Tatarlara karşı kazandığı zaferin anısına, bu büyüleyici kiliseyi inşa ettirdiği bilinir. Ve hikâye bu ki, Korkunç İvan bu kiliseyi o kadar beğenmiş ki, değil Rusya’da, dünyanın başka yerinde bundan daha güzel bir yapı inşa edemesinler diye, mimarın gözlerini kör ettirmiş. Kısacası Korkunç İvan böylece korkunçluğunu bir kez daha tüm dünyaya göstermiş!
BOLŞOY’DA KUĞU GÖLÜ
Moskova’da Kızıl Meydan’dan sonra ziyaret edilmesi gereken en önemli yerlerden biri kuşkusuz Tiyatro Meydanı ve buradaki Bolşoy Tiyatrosu. Orijinali 1824 yılında inşa edilen Bolşoy Tiyatrosu, büyük yangın sırasında kül olmuş ve 1850’lerde yerine şimdiki Bolşoy Tiyartosu yapılmış. Pastel pembe ve beyaz tonlarıyla bir pastayı andıran Bolşoy Tiyatrosu’nun dışı mütevazı içi ise oldukça gösterişlidir. Kırmızı ve altın rengiyle lüksün ve burjuvazinin sembolü haline gelen Bolşoy Tiyatrosu, 1877 yılında Çaykovski’nin Kuğu Gölü Balesi’nin galasına ev sahipliği yapmıştır. Bolşoy’da uzun yıllar süren restorasyon çalışmasının bu yıl sonunda sona ereceğini ve eskiden olduğu gibi önümüzdeki seneden itibaren Kuğu Gölü’nün sanatseverlerle buluşacağını hatırlatalım.
MARX VE LENİN KARŞI KARŞIYA
Tiyatro Meydanı’nın dikkat çeken bir başka üyesi de üzerinde “Dünyanın bütün işçileri, birleşin!” yazan devasa Karl Marx heykelidir. Bir benzerinin Berlin’de bulunduğu bu heykelin biraz ilerisindeki kırmızı tuğlalı bina ise Merkez Lenin Müzesi’dir. Devrim liderini onurlandırmak üzere yapılan bu müzenin adına bakıp aldanmayın; binayı gezerken sadece bir kaç odanın Lenin’e ayrılmış olduğunu görüp hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz. Ayrıca, eskiden burada bulunan Lenin’e ait kişisel eşyaların çoğu da zamanla toplatılıp kaldırılmıştır.
Sadece İkinci Dünya Savaşı’nda 26 milyon insanını kaybeden Rusya, başından geçen onca kanlı savaş, devrim, çatışma nedeniyle yaşlı ve yorgun bir kadın görünümünde. Deyim yerindeyse su yerine votka tüketen, sabah kahvaltıda balık yiyen Rusların çoğu, bir zamanlar ülkeyi kasıp kavuran komünist rejim ile yoğrulduklarından olsa gerek sert ve tavizsizler. Sokaklarda Batı kültürü almış gençleri görmek de mümkün, yoldaşını hiç para almadan istediği yere götürecek eski bir komünist taksi şoförlerini de. Latin alfabesinin adeta günah olduğu bu memlekette siz siz olun bir şey alırken iyi bir pazarlık yapın, zira 30 rublelik malı size 500 rubleye satmaya çalışan kurnaz satıcılarla karşılaşmanız işten bile değil!
31 Mart 2009 Salı
Gökten bir yıldız daha kaydı (22.03.2009)
Her ölüm erken, yersiz ve zamansızdır. İşine sadık ölüm meleği onu yanımızdan alıp uçar gider, daha yapacak onca şey varken. İşte o karanlık ölüm meleği geçen hafta yine iş başındaydı ve bu sefer sinemanın sempatik ve güleç yüzü Natasha Richardson’ı hiç beklemediği, beklenmedik bir zamanda aldı, uçtu ve gitti. Ve ölüm kimselere yakışmadığı gibi ona da hiç yakışmadı.
Eşi Liam Nelson ve çocuklarıyla Kanada’nın beyazlara bürünmüş kayak merkezi Mont Tremblant’a gidip biraz dinlenmeyi tercih etmişti. Ölüm meleğinin onu burada karşılayacağını nereden bilebilirdi?
45 yaşında hayatını kaybeden Natasha Richardson, Oscarlı iki sinemacının oğluydu. 1963’te izleyiciyle buluşan Tom Jones filmiyle En İyi Yönetmen Oscar’ına sahip olan Britanyalı eski yönetmen ve film yapımcısı Tony Richardson ve yine Oscar ödüllü ünlü oyuncu Vanessa Redgrave’in kızı olarak dünyaya gelir. Oyunculuk genleri yine kendini gösterir; dünya sinema tarihinde yeri olan Redgrave ailesinin genç kuşağının bir üyesi olan Richardson, anne ve babasının yanı sıra, kardeşi Joely, kuzenleri Lynn, Corni ve Jemma Redgrave gibi sinemayı seçer.
Dört yaşında kameralarla tanışan Richardson, babasının yönetmenliğini yaptığı ilk filmi olan The Charge of the Light Brigade’deki küçük rolüyle 1968 yılında sinema dünyasına adım atar. Bundan sonrası çorap söküğü gibi gelir. Londra Üniversitesi’nde tiyatro eğitimi alan Richardson, Britanya’nın dört bir yanındaki çeşitli tiyatrolarda rol almaya başlar. 1986’ya kadar tiyatro ile uğraşan Richardson, 1986’da yönetmenliğini Ken Russell’ın üstlendiği The Gothic filmiyle tekrar sinemaseverlerle buluşur. Bu filmdeki Mary Shelley rolüyle dikkatleri üzerine çeken Richardson 1993 yılına kadar tiyatroya ara verir ve tüm zamanını sinemaya ayırır. 1986’dan 1992’ye kadar geçen her yıla bir film sığdırmayı başaran oyuncu için 1990 yılı ödül yılı olmuştur zira, Yabancı Kucak/The Comfort of Strangers ve Damızlık Kızın Öyküsü/The Handmaid’s Tale filmleriyle Britanyalı sinema otoriteleri tarafından En İyi Kadın Oyuncu ödülünü eve götürür. Kariyerinin en parlak yılı olan 1990’da Richardson, ünlü film yapımcısı Robert Fox ile evlenir, ancak bu evlilik sadece iki yıl sürer.
Babasını 1991 yılında AIDS nedeniyle kaybeden Natasha Richardson, vaktinin büyük bir bölümünü AIDS ile savaşa ayırır ve ABD AIDS Araştırmaları Vakfı için gönüllü çalışarak vakfın bütçesine milyonlarca dolar kazandırır. Hemen hemen her röportajında çocuk yaşta anne ve babasının ayrılması nedeniyle mutsuz bir aile yaşamı sürdüğünü belirten Richardson için 1993 yılı tüm özlemlerini giderdiği bir yıldır. Takvimler 1993’ü işaret ettiğinde aşığı olduğu sinemaya geri dönen Richardson, Broadway’de gösterilen Anna Christie oyunundaki rolüyle Dünya Tiyatro ödülüne layık görülür. Bu oyunun çalışmalarına devam ederken kendisi gibi bir oyuncu olan İrlandalı Liam Neeson ile hayatını birleştirir ve bu mutlu evlilikten Micheal ve Daniel adında iki oğulları olur.
Natasha Richardson ve Liam Neeson çifti, medyatik kimliklerine rağmen sürdürmeyi başardıkları düzenli aile hayatlarıyla, Hollywood’un örnek çiftlerden biriydi. Katıldıkları her davette etrafa gülücükler saçan çiftin mutlulukları natasha Richardson’ın kayak yaptığı sırada düşüp kafasını yere çarpması sonucu 18 Mart günü son buldu. Kaza sonrasında acilen New York’taki bir hastaneye kaldırılan ünlü oyuncunun tüm müdahalelere rağmen beyin ölümü gerçekleşti ve ünlü oyuncu 20 Martta hayata gözlerini yumdu. Cenaze töreninde Liam Neeson, eşinin tabutunun başından bir an olsun ayrılmazken, onu teselli etme görevi 2006 yılında Vannessa Redgrave ile hayatını birleştiren ünlü aktör Franco Nero’ya düştü.
Eşi Liam Nelson ve çocuklarıyla Kanada’nın beyazlara bürünmüş kayak merkezi Mont Tremblant’a gidip biraz dinlenmeyi tercih etmişti. Ölüm meleğinin onu burada karşılayacağını nereden bilebilirdi?
45 yaşında hayatını kaybeden Natasha Richardson, Oscarlı iki sinemacının oğluydu. 1963’te izleyiciyle buluşan Tom Jones filmiyle En İyi Yönetmen Oscar’ına sahip olan Britanyalı eski yönetmen ve film yapımcısı Tony Richardson ve yine Oscar ödüllü ünlü oyuncu Vanessa Redgrave’in kızı olarak dünyaya gelir. Oyunculuk genleri yine kendini gösterir; dünya sinema tarihinde yeri olan Redgrave ailesinin genç kuşağının bir üyesi olan Richardson, anne ve babasının yanı sıra, kardeşi Joely, kuzenleri Lynn, Corni ve Jemma Redgrave gibi sinemayı seçer.
Dört yaşında kameralarla tanışan Richardson, babasının yönetmenliğini yaptığı ilk filmi olan The Charge of the Light Brigade’deki küçük rolüyle 1968 yılında sinema dünyasına adım atar. Bundan sonrası çorap söküğü gibi gelir. Londra Üniversitesi’nde tiyatro eğitimi alan Richardson, Britanya’nın dört bir yanındaki çeşitli tiyatrolarda rol almaya başlar. 1986’ya kadar tiyatro ile uğraşan Richardson, 1986’da yönetmenliğini Ken Russell’ın üstlendiği The Gothic filmiyle tekrar sinemaseverlerle buluşur. Bu filmdeki Mary Shelley rolüyle dikkatleri üzerine çeken Richardson 1993 yılına kadar tiyatroya ara verir ve tüm zamanını sinemaya ayırır. 1986’dan 1992’ye kadar geçen her yıla bir film sığdırmayı başaran oyuncu için 1990 yılı ödül yılı olmuştur zira, Yabancı Kucak/The Comfort of Strangers ve Damızlık Kızın Öyküsü/The Handmaid’s Tale filmleriyle Britanyalı sinema otoriteleri tarafından En İyi Kadın Oyuncu ödülünü eve götürür. Kariyerinin en parlak yılı olan 1990’da Richardson, ünlü film yapımcısı Robert Fox ile evlenir, ancak bu evlilik sadece iki yıl sürer.
Babasını 1991 yılında AIDS nedeniyle kaybeden Natasha Richardson, vaktinin büyük bir bölümünü AIDS ile savaşa ayırır ve ABD AIDS Araştırmaları Vakfı için gönüllü çalışarak vakfın bütçesine milyonlarca dolar kazandırır. Hemen hemen her röportajında çocuk yaşta anne ve babasının ayrılması nedeniyle mutsuz bir aile yaşamı sürdüğünü belirten Richardson için 1993 yılı tüm özlemlerini giderdiği bir yıldır. Takvimler 1993’ü işaret ettiğinde aşığı olduğu sinemaya geri dönen Richardson, Broadway’de gösterilen Anna Christie oyunundaki rolüyle Dünya Tiyatro ödülüne layık görülür. Bu oyunun çalışmalarına devam ederken kendisi gibi bir oyuncu olan İrlandalı Liam Neeson ile hayatını birleştirir ve bu mutlu evlilikten Micheal ve Daniel adında iki oğulları olur.
Natasha Richardson ve Liam Neeson çifti, medyatik kimliklerine rağmen sürdürmeyi başardıkları düzenli aile hayatlarıyla, Hollywood’un örnek çiftlerden biriydi. Katıldıkları her davette etrafa gülücükler saçan çiftin mutlulukları natasha Richardson’ın kayak yaptığı sırada düşüp kafasını yere çarpması sonucu 18 Mart günü son buldu. Kaza sonrasında acilen New York’taki bir hastaneye kaldırılan ünlü oyuncunun tüm müdahalelere rağmen beyin ölümü gerçekleşti ve ünlü oyuncu 20 Martta hayata gözlerini yumdu. Cenaze töreninde Liam Neeson, eşinin tabutunun başından bir an olsun ayrılmazken, onu teselli etme görevi 2006 yılında Vannessa Redgrave ile hayatını birleştiren ünlü aktör Franco Nero’ya düştü.
13 Mart 2009 Cuma
Yapamadığımızı yapıyorlar, çünkü...(26.08.2008)
Çin ve Britanya gibi ülkeler olimpiyatta nasıl böyle başarılı oldu? Türkiye neden madalya sıralamasında geride kaldı? Sorduk soruşturduk; işin sırrı “ilgi”de...BERFİN VARIŞLI
Pekin Olimpiyatları sona erdi ancak yankıları hâlâ devam ediyor. Olimpiyatları 100 madalyayla lider tamamlayan Çin Halk Cumhuriyeti kuşkusuz sonuçlardan en memnun kalan ülke ancak Britanya da halinden çok memnun. Şimdiye kadar lider olmaya alışan ABD ikincilikle yetinmek zorunda kalırken 1908’den beri görmediği bir başarıyı yakalayan Britanya 47 madalya toplayarak mutlu bir şekilde ülkesine döndü.
Türkiye ise kazandığı 8 madalyayla Çin’den buruk ayrılanlardan. Türkiye’nin de hali ortada, ata sporumuz olan güreşte kazandığımız altın madalyadan başka yedi gümüş ve bronzumuz var. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın deyimiyle “bize yakışmayan bu neticeden sonra külahımızı önümüze koyup düşünmek gerekiyor, nasıl tedbir alacağız diye...”
SORUN PARASIZLIK MI? • 2012 Olimpiyatlarına ev sahipliği yapacak olan Britanya’da Muhafazakâr Parti’nin şans oyunlarından elde edilen yıllık gelirden 58 milyon sterlin ayrılmasını önermesinin ardından, işin parasal yönü gündeme geldi.
Kimilerine göre Türkiye’nin olimpiyatlardaki başarısızlığı, sporcularımıza yeterli bütçenin ayrılmamış olmasından kaynaklanıyor. Ancak İstanbul Olimpiyat Oyunları Hazırlık ve Denetleme Kurulu Yalçın Aksoy ve Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi Başkanı Togay Boyatlı’ya göre sorun para değil, toplumda futbol dışındaki diğer spor dallarına yöneltilen ilginin yetersizliği.
Togay Boyatlı; başarıya ancak toplumca spora bakışımızı değiştirerek ulaşabileceğimizi belirterek, özellikle üniversitelerimizde okuyan ve spor yapan öğrencilerimizin, ancak boş zamanlarında antrenmanlara zaman ayırabildiklerini, lisanslı sporcuların bile önüne devamsızlık engeli çıkarıldığı için gerek yurt içi gerekse yurt dışı müsabakalara katılamadıklarını savunuyor: “Hükümet bu konuda kararlı olmalı ve spora destek vermeli.
Eğitim sistemimiz buna bağlı olarak değişmeli. Bunlar gerçekleşmedikçe başarıyı yakalamamız imkânsız.” Bayatlı dünya ve olimpiyat şampiyonu Halil Mutlu’yu örnek göstererek, “Halil okulda antrenmanlarına yeterince vakit ayırmadığı için 4 senelik okulu 7-8 senede zar zor bitirdi” dedi. Üniversitelere sporu sokmamız gerektiğini ifade eden Bayatlı, sporun okullarda üvey evlat olduğunu belirtiyor.
Yalçın Aksoy da Milli Olimpiyat Komitesi’nin bir dernek olduğunu; sponsorlardan ve bağışlardan başka geliri olmadığını hatırlatarak, topu federasyonlara attı. Komitenin görevinin uluslararası olimpiyat komitelerince organize edilen turnuvalarda Türk milli takımı için onay almak olduğunu hatırlatarak, komitenin bir bakıma Türk sporunun dünyaya açılan yüzü olduğunu belirtti ve sporcu yetiştirme işinin federasyonlara ait olduğunu dile getirdi.
Aksoy şöyle konuştu: “Geçen seferki Atina Olimpiyatlarına 66 sporcumuz katılmış ve kazandıkları 10 madalyayla ülkemize dönmüşlerdi. Bu sene Pekin’e 68 sporcuyla gittik, dikkatinizi çekerim birçok sporcumuz da devşirme. Türkiye’de yeterli sayıda sporcu yetiştirilmiyor. Bizim zamanımızda babalarımız ayakkabılarımız eskimesin diye bize futbol oynatmazdı ancak şimdi devir değişti.
Türkiye de devre ayak uyduramıyor. Ülke geneline baksanız bir milyon kişi spor yapıyordur. Bunların arasından elit sporcu seçmemiz çok zor. Çocukluk yaşından başlayarak insanları spora teşvik etmek, burslar vermek lazım. Ne kadar çok çocuk spor yaparsa onların arasından yetenekliler seçilir ve eğitilerek yarın dünya çapında bir sporcu olur.”
Pekin Olimpiyatları sona erdi ancak yankıları hâlâ devam ediyor. Olimpiyatları 100 madalyayla lider tamamlayan Çin Halk Cumhuriyeti kuşkusuz sonuçlardan en memnun kalan ülke ancak Britanya da halinden çok memnun. Şimdiye kadar lider olmaya alışan ABD ikincilikle yetinmek zorunda kalırken 1908’den beri görmediği bir başarıyı yakalayan Britanya 47 madalya toplayarak mutlu bir şekilde ülkesine döndü.
Türkiye ise kazandığı 8 madalyayla Çin’den buruk ayrılanlardan. Türkiye’nin de hali ortada, ata sporumuz olan güreşte kazandığımız altın madalyadan başka yedi gümüş ve bronzumuz var. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın deyimiyle “bize yakışmayan bu neticeden sonra külahımızı önümüze koyup düşünmek gerekiyor, nasıl tedbir alacağız diye...”
SORUN PARASIZLIK MI? • 2012 Olimpiyatlarına ev sahipliği yapacak olan Britanya’da Muhafazakâr Parti’nin şans oyunlarından elde edilen yıllık gelirden 58 milyon sterlin ayrılmasını önermesinin ardından, işin parasal yönü gündeme geldi.
Kimilerine göre Türkiye’nin olimpiyatlardaki başarısızlığı, sporcularımıza yeterli bütçenin ayrılmamış olmasından kaynaklanıyor. Ancak İstanbul Olimpiyat Oyunları Hazırlık ve Denetleme Kurulu Yalçın Aksoy ve Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi Başkanı Togay Boyatlı’ya göre sorun para değil, toplumda futbol dışındaki diğer spor dallarına yöneltilen ilginin yetersizliği.
Togay Boyatlı; başarıya ancak toplumca spora bakışımızı değiştirerek ulaşabileceğimizi belirterek, özellikle üniversitelerimizde okuyan ve spor yapan öğrencilerimizin, ancak boş zamanlarında antrenmanlara zaman ayırabildiklerini, lisanslı sporcuların bile önüne devamsızlık engeli çıkarıldığı için gerek yurt içi gerekse yurt dışı müsabakalara katılamadıklarını savunuyor: “Hükümet bu konuda kararlı olmalı ve spora destek vermeli.
Eğitim sistemimiz buna bağlı olarak değişmeli. Bunlar gerçekleşmedikçe başarıyı yakalamamız imkânsız.” Bayatlı dünya ve olimpiyat şampiyonu Halil Mutlu’yu örnek göstererek, “Halil okulda antrenmanlarına yeterince vakit ayırmadığı için 4 senelik okulu 7-8 senede zar zor bitirdi” dedi. Üniversitelere sporu sokmamız gerektiğini ifade eden Bayatlı, sporun okullarda üvey evlat olduğunu belirtiyor.
Yalçın Aksoy da Milli Olimpiyat Komitesi’nin bir dernek olduğunu; sponsorlardan ve bağışlardan başka geliri olmadığını hatırlatarak, topu federasyonlara attı. Komitenin görevinin uluslararası olimpiyat komitelerince organize edilen turnuvalarda Türk milli takımı için onay almak olduğunu hatırlatarak, komitenin bir bakıma Türk sporunun dünyaya açılan yüzü olduğunu belirtti ve sporcu yetiştirme işinin federasyonlara ait olduğunu dile getirdi.
Aksoy şöyle konuştu: “Geçen seferki Atina Olimpiyatlarına 66 sporcumuz katılmış ve kazandıkları 10 madalyayla ülkemize dönmüşlerdi. Bu sene Pekin’e 68 sporcuyla gittik, dikkatinizi çekerim birçok sporcumuz da devşirme. Türkiye’de yeterli sayıda sporcu yetiştirilmiyor. Bizim zamanımızda babalarımız ayakkabılarımız eskimesin diye bize futbol oynatmazdı ancak şimdi devir değişti.
Türkiye de devre ayak uyduramıyor. Ülke geneline baksanız bir milyon kişi spor yapıyordur. Bunların arasından elit sporcu seçmemiz çok zor. Çocukluk yaşından başlayarak insanları spora teşvik etmek, burslar vermek lazım. Ne kadar çok çocuk spor yaparsa onların arasından yetenekliler seçilir ve eğitilerek yarın dünya çapında bir sporcu olur.”
Crichton öldü, dinazorlar yetim kaldı (07.11.2008)
Aralarında Jurassic Park’ın da olduğu çok satan bilimkurgu romanlarıyla tanınan ABD’li yazar Michael Crichton 66 yaşında Los Angeles’ta kansere yenik düştü
BERFİN VARIŞLI
Çocuklara roman okumayı sevdiren romancı Michael Crichton, dün hayata gözlerini yumdu.
Biz onu bilim kurgu kitaplarından tanısak da o, 66 yıllık yaşamına yazarlık, tıp doktorluğu, film ve televizyon yapımcılığı gibi çeşitli meslek dallarını sığdırmayı başarmıştı. Uzun ince fiziği ve düzgün yüz hatları ve zekâsıyla kadın okurlarının yüreğini hoplatan Crichton, romanlarındaki karakterler gibi sıra dışı ve farklıydı. 1990’da yayımlanan dünyaca ünlü romanı Jurassic Park’a konu olan dinozorlardan tutun da Ortaçağ Avrupası’na, nano-teknolojiden uzay bilimine kadar farklı uğraş alanları vardı. Crichton’ın ve Crichton bu geniş yelpazede kaybolmadan çok iyi işler çıkarmayı da başarıyordu. Sürükleyici romanları, okuyanların nefesini keserken, okuyucuyu bilgilendirmeyi amaçlayan bir yazardı Crichton.
Onun romanları yatmadan önce bir iki sayfasını okuyup rahatça uyumanızı sağlayacak cinsten yumuşak romanlar değildi. 1990 tarihli kitabı Uzay Mikrobu/The Andromeda Strain’nde uzayı anlatırken Jurassic Park ve onun devamı olan Kayıp Dünya/The Lost World’da gezegenimizin bizden önceki sahiplerini anlattı.
Konu ne olursa olsun, onun romanlarını farklı kılan şey, okurda yarattığı merak duygusuydu. Hani okuyucunun hikâyenin içine girdiği, ve kendini dış dünyadan soyutladığı romanlar vardır ya Crichton’ın romanları işte tam da bu türden romanlardı.
HAYATI KALBİNDEN YAKALAYAN ROMANCI • Hep de insan üstü konuları işlemezdi Crichton, Hayatı kalbinden yakalayan romanları da vardı. Örneğin, Amerikan ekonomisini ele geçirmeye çalışan hırslı bir Japon işadamının hikâyesini anlattığı 1992’de yayımlanan Yükselen Güneş/Rising Sun tam da bu türden bir roman. Aynı şekilde açgözlü doymak bilmez bir kadın yöneticiyi konu alan, Demi Moore ve Michael Douglas’ın gişe rekorları kıran Taciz/Disclosure filminin ilham kaynağı ve aynı adı taşıyan romanı en çok satanlar listelerinde ön sıraları kaparak ona uluslararası bir ün de kazandırmıştı.
Bir anlamda en çok satanlar listesinin değişmez müdavimlerindendi Crichton. Yazarın ondan fazla kitabı uzun süre bu listelerdeki yerini korumuş ve bu kitaplar 30’dan fazla dile tercüme edilerek Amerikan’ın sınırlarını aşıp tüm dünyaya yayılmıştı. 2004’te yayımlanan ve küresel ısınma sorunu ve bir eko-teröristin yaptıklarını okuyucuyla buluşturduğu State of Fear romanı bir hafta boyunca New York Times’ın en çok satanlar listesinde en üst sıralarda yerini almıştı.
23 Ekim 1942’de Chicago’da doğan Crichton, ilk romanlarını Harvard Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde okurken yazdı. Kongo’daki elmas arayışlarını ve ticaretini anlattığı 1990 tarihli Congo bir anda tüm gözleri bu ülkeye çevirmeyi başaran Crichton’ın, zaman içinde yolculuğu konu alan Zaman Ötesi/Timeline adlı romanı ile de okuyucularının büyük ilgisini çekmişti. Televizyon dünyasında da haklı bir ünü olan Crichton’ın dünya çapında ilgi gören ve 1996’da ona Emmy Ödülü’nü kazandırdığı ER (Acil Servis) gibi dizilerde ve televizyon filmlerinde de imzası bulunuyor.
New York Times yazarı Charles McGrath, Crichton’ın vefat haberini yazmanın bir okuyucusu olarak onu derinden etkilediğini belirttiği yazısındaki “Crichton’ın kitaplarının basit bir formülü vardı. Tıpkı laboratuarda çalışan bir bilim adamı gibi Crichton, kafasında tasarladığı uçsuz bucaksız kurgu dünyasına yeni yepyeni varlıklar kazandırır ve onların hep ilgimizi çeken bir o kadar da ürkütücü hayatlarını en çarpıcı şekliyle anlatmayı başarırdı” sözleri usta yazarın alışılagelmiş bilim kurgu romanlarının ötesine geçişinin nedenini açıklıyor.
Yazarın resmi internet sitesinden yapılan açıklamada, Michael Crichton’ın Los Angeles’ta uzun süredir mücadele ettiği kanser nedeniyle yaşamını yitirdiği belirtildi.
BERFİN VARIŞLI
Çocuklara roman okumayı sevdiren romancı Michael Crichton, dün hayata gözlerini yumdu.
Biz onu bilim kurgu kitaplarından tanısak da o, 66 yıllık yaşamına yazarlık, tıp doktorluğu, film ve televizyon yapımcılığı gibi çeşitli meslek dallarını sığdırmayı başarmıştı. Uzun ince fiziği ve düzgün yüz hatları ve zekâsıyla kadın okurlarının yüreğini hoplatan Crichton, romanlarındaki karakterler gibi sıra dışı ve farklıydı. 1990’da yayımlanan dünyaca ünlü romanı Jurassic Park’a konu olan dinozorlardan tutun da Ortaçağ Avrupası’na, nano-teknolojiden uzay bilimine kadar farklı uğraş alanları vardı. Crichton’ın ve Crichton bu geniş yelpazede kaybolmadan çok iyi işler çıkarmayı da başarıyordu. Sürükleyici romanları, okuyanların nefesini keserken, okuyucuyu bilgilendirmeyi amaçlayan bir yazardı Crichton.
Onun romanları yatmadan önce bir iki sayfasını okuyup rahatça uyumanızı sağlayacak cinsten yumuşak romanlar değildi. 1990 tarihli kitabı Uzay Mikrobu/The Andromeda Strain’nde uzayı anlatırken Jurassic Park ve onun devamı olan Kayıp Dünya/The Lost World’da gezegenimizin bizden önceki sahiplerini anlattı.
Konu ne olursa olsun, onun romanlarını farklı kılan şey, okurda yarattığı merak duygusuydu. Hani okuyucunun hikâyenin içine girdiği, ve kendini dış dünyadan soyutladığı romanlar vardır ya Crichton’ın romanları işte tam da bu türden romanlardı.
HAYATI KALBİNDEN YAKALAYAN ROMANCI • Hep de insan üstü konuları işlemezdi Crichton, Hayatı kalbinden yakalayan romanları da vardı. Örneğin, Amerikan ekonomisini ele geçirmeye çalışan hırslı bir Japon işadamının hikâyesini anlattığı 1992’de yayımlanan Yükselen Güneş/Rising Sun tam da bu türden bir roman. Aynı şekilde açgözlü doymak bilmez bir kadın yöneticiyi konu alan, Demi Moore ve Michael Douglas’ın gişe rekorları kıran Taciz/Disclosure filminin ilham kaynağı ve aynı adı taşıyan romanı en çok satanlar listelerinde ön sıraları kaparak ona uluslararası bir ün de kazandırmıştı.
Bir anlamda en çok satanlar listesinin değişmez müdavimlerindendi Crichton. Yazarın ondan fazla kitabı uzun süre bu listelerdeki yerini korumuş ve bu kitaplar 30’dan fazla dile tercüme edilerek Amerikan’ın sınırlarını aşıp tüm dünyaya yayılmıştı. 2004’te yayımlanan ve küresel ısınma sorunu ve bir eko-teröristin yaptıklarını okuyucuyla buluşturduğu State of Fear romanı bir hafta boyunca New York Times’ın en çok satanlar listesinde en üst sıralarda yerini almıştı.
23 Ekim 1942’de Chicago’da doğan Crichton, ilk romanlarını Harvard Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde okurken yazdı. Kongo’daki elmas arayışlarını ve ticaretini anlattığı 1990 tarihli Congo bir anda tüm gözleri bu ülkeye çevirmeyi başaran Crichton’ın, zaman içinde yolculuğu konu alan Zaman Ötesi/Timeline adlı romanı ile de okuyucularının büyük ilgisini çekmişti. Televizyon dünyasında da haklı bir ünü olan Crichton’ın dünya çapında ilgi gören ve 1996’da ona Emmy Ödülü’nü kazandırdığı ER (Acil Servis) gibi dizilerde ve televizyon filmlerinde de imzası bulunuyor.
New York Times yazarı Charles McGrath, Crichton’ın vefat haberini yazmanın bir okuyucusu olarak onu derinden etkilediğini belirttiği yazısındaki “Crichton’ın kitaplarının basit bir formülü vardı. Tıpkı laboratuarda çalışan bir bilim adamı gibi Crichton, kafasında tasarladığı uçsuz bucaksız kurgu dünyasına yeni yepyeni varlıklar kazandırır ve onların hep ilgimizi çeken bir o kadar da ürkütücü hayatlarını en çarpıcı şekliyle anlatmayı başarırdı” sözleri usta yazarın alışılagelmiş bilim kurgu romanlarının ötesine geçişinin nedenini açıklıyor.
Yazarın resmi internet sitesinden yapılan açıklamada, Michael Crichton’ın Los Angeles’ta uzun süredir mücadele ettiği kanser nedeniyle yaşamını yitirdiği belirtildi.
Hızlı yaşıyordu genç öldü (28.08.2008)
Ölmeden Önce Yapılması Gereken 100 Şey adlı gezi kitabının yazarı David Freeman yapılmasını önerdiği şeylerin yarısını bile tamamlayamadan evinde geçirdiği bir kaza sonucu 47 yaşında hayata gözlerini yumdu
BERFİN VARIŞLI
ABD’li maceraperest yazar David Stewart Freeman, 21 Şubat 1961’de Kaliforniya’da dünyaya geldi. Paketleme işiyle uğraşan bir baba ve emlakçı bir annenin oğlu olan David Freeman aslında bir edebiyatçı değil, Kaliforniya ve New York’ta çeşitli reklam ajanslarında çalışan usta bir reklamcı. Ancak tüm dünya onu reklamcı kimliğiyle değil, en çok satan kitaplar listesinde bir numara olan Neil Teplica ile beraber yazdığı ‘Ölmeden Önce Yapılması Gereken 100 Şey’ adlı kitapla tanıyor. Kitabında ‘hayat çok kısa bir yolculuk’ diyordu, dediği gibi oldu ve 47 yaşında hayata gözlerini yumdu.
İNTERNET SİTESİYLE BAŞLADI • Her şey Teplica ile beraber 1996-2001 yılları arasında kurdukları www.whatsgoingon.com adlı internet sitesiyle başlamış. Kitaplarını sitede tanıttıkları yerlerden esinlenerek yazmışlar. Hayatı boyunca hiç evlenmemiş bu özgür ruhlu adam yakınlarına hep kitabında sözünü ettiği şeylerin hepsini gerçekleştiremediğinden yakınıyordu. Teplica da “Yazdıklarımızın hepsini gerçekleştirmek istiyor, hatta listede o ana kadar gidip gördüğü yerlere işaret koyuyordu” yorumunu yaptı. Freeman ne bir kanser hastasıydı ne de ani bir kalp krizi nedeniyle öldü. 17 ağustosta Kaliforniya’nın bol güneşli bir sahil kenti olan Venice Beach’teki evinde, çıktığı sandalyenin üstünden salonunun camdan yapılmış kapısının üstüne düştü ve beklenmedik bir şekilde yaşamını yitirdi. Kitabının alt başlığı ‘Kaçırmamanız gereken gezi faaliyetleriydi ‘ ancak kader onu yazdığı yerlerin tümünü görmesine izin vermedi.
“Dave yalnız seyahat etmeyi severdi” diyor halası Barbara Freeman, “yalnız gezerdi çünkü gittiği yerde ilginç olan her yeri görmek isterdi.” Neil Teplica da “Bu inanılmaz bir ironi. Ölmeden önce yapmamız gereken şeyleri yazan adam bu kadar genç yaşta ölüyor. İçimi tek rahatlatan şey Dave’in dolu dolu, mutlu bir hayat sürmüş olması” diyor adrenalin tutkunu yazarın ardından.
ASIL İŞİ REKLAMCILIK • Şehir Bölge Planlama Bölümü’nden mezun olan Freeman, aynı yıl New Port Beach’te küçük bir reklamcılık şirketinde işe girdi. Daha sonra işini büyütmek isteyen Freeman, 1986 yılında New York’a taşındı ve orda Grey Advertising adlı reklam şirketinde çalışmaya başladı. 47 yıllık yaşamı boyunca dünyanın dört bir yanında birçok eğlenceli ve heyecanlı aktiviteye katılan Freeman’ın şahit olduğu en dehşet verici olay kuşkusuz 11 Eylül 2001’de Dünya Ticaret Merkezi’ne (WTC) yapılan terörist saldırıydı. “Saldırı gerçekleştiği zaman WTC’ye yakın mesafede olan Chelsea Apartmanı’nın en üst katındaki evimde kahvaltı yapıyordum. İlk uçağı göremedim ancak ikinci çarpmaya tanık olabildim. Dehşet vericiydi” diyecekti yaptığı bir röportajda. Bundan bir yıl sonra 2002’de de terörist saldırıdan çok etkilendiğini ve New Yorktan ayrılıp doğup büyüdüğü Kaliforniya’ya geri döndüğünü belirtecekti. Babası Roy Freeman da, Dave’in 11 Eylül saldırılarından ne denli etkilendiğini şu sözlerle ifade ediyor: “Dave’i ilk kez bu kadar korkmuş gördüm. Olanları dehşet içinde anlatıyordu bize.” Freeman’ın hep gelecekle ilgili güzel planları
olduğunu belirten Roy Freeman “her zaman kullandığı bir söz vardı: ‘Biz geleceğe gidiyoruz, sen de katılmak ister misin?”
BERFİN VARIŞLI
ABD’li maceraperest yazar David Stewart Freeman, 21 Şubat 1961’de Kaliforniya’da dünyaya geldi. Paketleme işiyle uğraşan bir baba ve emlakçı bir annenin oğlu olan David Freeman aslında bir edebiyatçı değil, Kaliforniya ve New York’ta çeşitli reklam ajanslarında çalışan usta bir reklamcı. Ancak tüm dünya onu reklamcı kimliğiyle değil, en çok satan kitaplar listesinde bir numara olan Neil Teplica ile beraber yazdığı ‘Ölmeden Önce Yapılması Gereken 100 Şey’ adlı kitapla tanıyor. Kitabında ‘hayat çok kısa bir yolculuk’ diyordu, dediği gibi oldu ve 47 yaşında hayata gözlerini yumdu.
İNTERNET SİTESİYLE BAŞLADI • Her şey Teplica ile beraber 1996-2001 yılları arasında kurdukları www.whatsgoingon.com adlı internet sitesiyle başlamış. Kitaplarını sitede tanıttıkları yerlerden esinlenerek yazmışlar. Hayatı boyunca hiç evlenmemiş bu özgür ruhlu adam yakınlarına hep kitabında sözünü ettiği şeylerin hepsini gerçekleştiremediğinden yakınıyordu. Teplica da “Yazdıklarımızın hepsini gerçekleştirmek istiyor, hatta listede o ana kadar gidip gördüğü yerlere işaret koyuyordu” yorumunu yaptı. Freeman ne bir kanser hastasıydı ne de ani bir kalp krizi nedeniyle öldü. 17 ağustosta Kaliforniya’nın bol güneşli bir sahil kenti olan Venice Beach’teki evinde, çıktığı sandalyenin üstünden salonunun camdan yapılmış kapısının üstüne düştü ve beklenmedik bir şekilde yaşamını yitirdi. Kitabının alt başlığı ‘Kaçırmamanız gereken gezi faaliyetleriydi ‘ ancak kader onu yazdığı yerlerin tümünü görmesine izin vermedi.
“Dave yalnız seyahat etmeyi severdi” diyor halası Barbara Freeman, “yalnız gezerdi çünkü gittiği yerde ilginç olan her yeri görmek isterdi.” Neil Teplica da “Bu inanılmaz bir ironi. Ölmeden önce yapmamız gereken şeyleri yazan adam bu kadar genç yaşta ölüyor. İçimi tek rahatlatan şey Dave’in dolu dolu, mutlu bir hayat sürmüş olması” diyor adrenalin tutkunu yazarın ardından.
ASIL İŞİ REKLAMCILIK • Şehir Bölge Planlama Bölümü’nden mezun olan Freeman, aynı yıl New Port Beach’te küçük bir reklamcılık şirketinde işe girdi. Daha sonra işini büyütmek isteyen Freeman, 1986 yılında New York’a taşındı ve orda Grey Advertising adlı reklam şirketinde çalışmaya başladı. 47 yıllık yaşamı boyunca dünyanın dört bir yanında birçok eğlenceli ve heyecanlı aktiviteye katılan Freeman’ın şahit olduğu en dehşet verici olay kuşkusuz 11 Eylül 2001’de Dünya Ticaret Merkezi’ne (WTC) yapılan terörist saldırıydı. “Saldırı gerçekleştiği zaman WTC’ye yakın mesafede olan Chelsea Apartmanı’nın en üst katındaki evimde kahvaltı yapıyordum. İlk uçağı göremedim ancak ikinci çarpmaya tanık olabildim. Dehşet vericiydi” diyecekti yaptığı bir röportajda. Bundan bir yıl sonra 2002’de de terörist saldırıdan çok etkilendiğini ve New Yorktan ayrılıp doğup büyüdüğü Kaliforniya’ya geri döndüğünü belirtecekti. Babası Roy Freeman da, Dave’in 11 Eylül saldırılarından ne denli etkilendiğini şu sözlerle ifade ediyor: “Dave’i ilk kez bu kadar korkmuş gördüm. Olanları dehşet içinde anlatıyordu bize.” Freeman’ın hep gelecekle ilgili güzel planları
olduğunu belirten Roy Freeman “her zaman kullandığı bir söz vardı: ‘Biz geleceğe gidiyoruz, sen de katılmak ister misin?”
Putin tamam, ya diğerleri... (05.09.2008)
Vanity Fair’in yılın ‘En Etkili 100 İsmi’ listesinin tepesindeki Rusya Başbakanı Putin’i son günlerdeki gelişmeler ışığında hepimiz tanıyoruz. Peki ya 23’üncülükten altıncılığa fırlayan Amazon’un patronu Jeff Bezos ve benzerlerini...
BERFİN VARIŞLIVanity Fair dergisinin geçtiğimiz günlerde 2008’in ‘En Etkili 100 İsmi’ni yayınlamasının ardından bu yılın birincisi Rusya başbakanı Vladimir Putin’in portresi, tüm gazetelerde çarşaf çarşaf boy gösterdi. Biz de listede adı geçen diğer isimlerden ilginç bulduklarımızı seçerek daha ayrıntılı bir şekilde tanıtmak istedik.
İŞ DÜNYASINDAN İSİMLER İLK SIRADA • Listeye şöyle bir bakınca iş dünyasından isimlerin yoğunlukta olduğunu görüyoruz. Örneğin tüm dünyadan milyonlarca insanın bilgisayar başından kalkmadan alışveriş yaptığı, internet alışverişinin duayeni ‘amazon.com’un patronu Jeff Bezos’tan (hemen belirtelim Bezos 2007’deki anketinde 23’üncü sıradaymış, bu yıl bir sıçrama ile 6. sıraya oturmuş) Chelsea Futbol Kulübü’nün sahibi ve en genç Rus Oligark’lardan 41 yaşındaki Roman Abramovich’e (8. sırada), elektronik devi Sony’nin patronu Howard Stinger’dan (39. sırada) Nintendo’nun dâhî çocuğu Shigeru Miyamoto’ya kadar iş dünyasının başarılı isimleri baş sıralardaki hak ettikleri yerlerini almışlar.
BRANGELINA İLK ONDA • Listenin ilginç isimlerinden ikisi Hollywood’un ünlü çifti Angelina Jolie ve Brad Pitt (9. sırada) bu yıl ilk defa merhaba dedikleri listede ilk ona girmeyi başarmış! Dergide ‘Branjelina’ çiftinin seçilme nedeni olarak sosyal sorunlara yaklaşımlarındaki netlik ve artık milyonlarca insanın onları rol modeli olarak alması belirtilmiş. Aslına bakarsanız Hollywood’dan birçok isim var listede. Örneğin ünlü sinema yönetmeni Steven Spielberg 14. Sırada yer alırken, gişe rekoru kıran birçok filmde yönetmenlik yapan ve iki kez Oscar ödülü almaya hak kazanan Tom Hanks 34. sırada bulunuyor. En son mayıs ayında Çin’i Sudan’daki soykırıma son vermeye davet ederek gündeme gelen Oscar ödüllü yönetmen ve aktör George Clooney (55. sırada) ve kitleleri arkasından sürükleyen hip hop kralı Jay-Z (56. sırada) gibi isimler de listede yerini almış.
MODACILARIN HÂKİMİYETİ • Eh tabi Vanity Fair’ın daha ziyade moda ağırlıklı bir dergi olmasını da göz önünde bulundurursak listede moda dünyasından isimlere de yer verilmesine şaşırmamamız gerekir. Örneğin, Prada’nın ana kraliçesi Miuccia Prada’dan tutun da Armani’nin haşarı çocuğu Giorgio Armani’ye, ya da bu yıl Dubai’de 5 yıldızlı otelini açacak olan ünlü moda markası Versace’nin ‘Prima Donna’ lakaplı sahibi Donatella Versace’ye (75. sırada) kadar modaya yön veren bir çok patron ve patroniçe de bu listede yer bulmuş pek tabii.
En Etkili 100 İsim deyince elbette ki politika ve medya dünyasının simalarını da unutmamak gerekir. Eşi senatör Hillary Clinton’ın Demokratik Parti’den başkan adayı olmasıyla biraz arka plana düşmüş olan eski ABD başkanı Bill Clinton, politikacı kimliğiyle değil de Bill Clinton Vakfı başkanlığı görevindeki başarıları nedeniyle 6. sıraya yerleşmiş. Eskinin vurdulu kırdılı filmlerinin baş aktörü, şimdinin Kaliforniya valisi Arnold Schwarzenegger de, geçen yıl 55. olduğu listede bu yıl 33. sıraya yükselmiş.
New York Times’ın genel yayın yönetmeni Bill Keller 60. sırada giriş yaparken, Huffington Post’un kurucu ortağı aynı zamanda editörü olan Arianna Huffington geçen yıl 98. Sırada yer bulduğu listede bu yıl 90. sıraya yükselmeyi başarmış.
• Amazon.com’un patronu Jeff Bezos: İnternet dünyasının en ünlü ve en çok ziyaret edilen alışveriş sitesi amazon.com’un patronu Jeff Bezos geçen yıl 23. sırada yer aldığı listede bu yıl 6. sıraya yükselerek ilk ona girmeyi başarmış. Aynı zamanda Kindler adındaki elektronik kitap markasının da patronu olan Bezos, tanesi 3 yüz 99 dolara satışa sunulan bu cihazlardan çok ümitli. Kindle hakkında biraz bilgi vermek gerekirse bu mucize cihazla, şimdilik yüz 50 bin adet elektronik kitabın arasından seçmeler yaparak bir tıkla istediğiniz kitaba ulaşabiliyorsunuz. Gelecek neslin kitabı olarak bilinen Kindle’ın satış patlaması yapması beklenirken, Bezos da bu sayede başarılarına başarı ve cüzdanına para katacak. Bezos’un yaptıkları bunlarla sınırlı sanıyorsanız yanılıyorsunuz; zira, son zamanların popüler elektronik firması Apple’ın i-tunes müzik servisine bir alternatif oluşturma planları yapıyor. Hatta bir rivayete göre Amazon mp3 adlı bu yeni hizmetin, i-tunes’un önüne geçeceği söylentileri bile var. 1999’da da Time dergisinin ‘yılın adamı’ seçtiği Bezos 44 yaşına rağmen gerçekleştirdiği başarılarla adından daha uzun yıllar söz ettireceğe benziyor.
• Rus dolar milyarderi Roman Abramovich: Genç yaşta sahip olduğu servetiyle adından sıkça söz ettiren Chelsea futbol klübünün sahibi Roman Abramovich’in her yaptığı olay oluyor dersek mübalağa yapmış sayılmayız herhalde. Londra’da yaşamasına rağmen İngilizcesi biraz zayıf olan bu Rus milyarderin adını özellikle müzikle ilgili yapılan hemen tüm açık artırmalarda, diğer katılımcılara pabuç bırakmayarak satılanları silip süpürmesiyle tanıyoruz. Son olarak da yine bir açık artırmada Lucian Freud’un Benefits Supervisor Sleeping adlı müzik kaydına 33.6 milyon dolar veren gizemli kişi olduğu öne sürülüyor. Bir Bœing 767 tipi özel uçağa ve kimbilir belki kendinin de sayısını unuttuğu evleri ve arabaları bulunan Abramovich, en sonunda mutluluğu politikada bulacağına karar verip, şansını bu alanda denedi ve Chukotka valisi oldu. Size bir de ufak dedikodu; Abramovich’in son olarak ünlü şarkıcı Amy Winehouse’a kız arkadaşının sanat galerisinin açılışında konser vermesi için bu yaz başında 2 milyon dolar ödemiş olduğu söyleniyor.
• Nintendo’nun dahi çocuğu Shigeru Miyamoto: Nintendo’nun tüm dünyada tiryakilik yaratan Super Mario oyununun yaratıcısı olan video oyunları tasarımcısı Miyamoto, ‘elektronik oyunların Walt Disney’i olarak biliniyor. 1956’da Japonya’da doğan Miyamoto, 1977’de Nintendo’ya katılmış ve oyunların tüm dünyada 30 milyon adet satmasının ardındaki isim olmuş. Çocukların yanısıra yetişkinlerin de müptelâsı olduğu bilgisayar oyunlarının yapımcısı Miyamoto, son olarak piyasaya sürülen Nintendo Wii’nin de yaratıcısı. Dünyada en çok satan video oyunu olan ve bıyığıyla sempati kazanan ‘Mario’ karakteri ‘tüm dünyada en çok tanınan çizgi film karakteri olma ünvanını Mickey Mouse’la paylaşıyor.
• New York Times’dan Bush’un belalısı Bill Keller: ABD’nin en çok satan gazetelerinden New York Times‘ın genel yayın yönetmenliği görevini yapan Bill Keller, Bush yönetiminin teröre karşı savaşında izlediği ‘gizli’ taktikleri ortaya çıkarmasıyla tanınıyor. Hatırlayacaksınız, Başkan Bush bu olaydan sonra New York Times için ‘rezil bir gazete’ demişti. Bu yumuşak başlı ama aynı zamanda sivri dilli gazeteci, şubat ayında da Cumhuriyetçi aday John McCain’in lobici bir hanımla sıkı fıkı olduklarını ortaya çıkarmış ve böylece bir başka sansasyonel olayı da kamuoyuyla paylaşmıştı. Kariyerine 1970’te çıkardığı The Collegian gazetesiyle başlayan Keller, 1984’te New York Times‘a geçmiş. 59 yaşındaki bu başarılı gazeteci, geçen sene Sovyetler Birliği’ni konu alan yazı dizisi nedeniyle Plutzier Ödülü’ne layık görülmüş ve gazetede 24 saat vardiyalı çalışma sistemini hayata geçirerek, internet sayfasının anında güncellenmesini sağlamıştır.
• Ünlü blogcu Arianna Huffington: ABD’nin en çok okunan internet blogu Huffington Post‘un kurucusu ve yazarı Arianna Huffington, kendini ‘eskiden sağcıydım’ sözleriyle tanımlıyor. Aslen Yunanistan doğumlu olan Huffington’ın geniş bir okuyucu kitlesi var. On bir adet kitabın yazarı olan Huffington, son olarak Cumhuriyetçi Başkan Adayı John McCain ve eşi Cindy McCain’le Beverly Hills’de yediği akşam yemeği iddiasıyla gündeme gelmişti. Her ne kadar McCain bu iddiaları reddetse de, 2000’deki başkanlık seçiminde George W. Bush’a oy vermediğini açıklayan Huffington’ın bu adımı eleştirilere neden olmuştu. Sağ, Sol ve Merkez adında politik bir radyo programının yapımcısı da olan Huffington, ABD’nin en etkili yazarlarından olarak gösteriliyor.
• ABD’li televizyoncu Charlie Rose: Amerika’nın en ünlü televizyoncularından olan 1942 doğumlu Charlie Rose, ABD’nin en çok izlenen programı olarak 2005’e kadar devam eden ve izlenme rekorları kıran 60 Dakika’nın sunuculuğunu yapmaktaydı. Eski Başkan Bill Clinton’ın Demokratik Parti Başkan Adayı Barack Obama hakkındaki “Obama’nın deneyimsizliği ABD’yi riske sokar” sözünün fikir babası olduğu bilinen Rose, sunduğu siyasi tartışma programlarıyla adından söz ettiriyor. Halihazırda ABD’nin ulusal kanalı PBS’te yayımlanan talk show programında Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ve Nobel ödüllü yazar Orhan Pamuk’u da konuk etmiş olmasıyla, kendisi Türk izleyicilerin de ilgisini çekmiştir. Konuklarını zorlu sorularıyla sıkıştıran Rose, son olarak New York Belediye Başkanı Michael Bloomberg’i terleten programıyla izleyicileri ekrana kilitlemiştir.
• İtalyan modacı Miuccia Prada: Ünlü İtalyan moda markası Prada’nın ortağı ve tasarımcısı Miuccia Prada, Siyaset Bilimi doktoralı bir işkadını. Miuccia aynı zamanda Mui Mui markasının da baş tasarımcısı, Peki, Miuccia’nın sert bir patron olduğunu da biliyor muydunuz? Şirket çalışanlarına kök söktüren Prada, çalışma masasında yemek yiyen personele anında kapıyı gösteriyormuş. Devil Wears Prada / Şeytan Marka Giyer filmi gerçek mi oldu ne?
BERFİN VARIŞLIVanity Fair dergisinin geçtiğimiz günlerde 2008’in ‘En Etkili 100 İsmi’ni yayınlamasının ardından bu yılın birincisi Rusya başbakanı Vladimir Putin’in portresi, tüm gazetelerde çarşaf çarşaf boy gösterdi. Biz de listede adı geçen diğer isimlerden ilginç bulduklarımızı seçerek daha ayrıntılı bir şekilde tanıtmak istedik.
İŞ DÜNYASINDAN İSİMLER İLK SIRADA • Listeye şöyle bir bakınca iş dünyasından isimlerin yoğunlukta olduğunu görüyoruz. Örneğin tüm dünyadan milyonlarca insanın bilgisayar başından kalkmadan alışveriş yaptığı, internet alışverişinin duayeni ‘amazon.com’un patronu Jeff Bezos’tan (hemen belirtelim Bezos 2007’deki anketinde 23’üncü sıradaymış, bu yıl bir sıçrama ile 6. sıraya oturmuş) Chelsea Futbol Kulübü’nün sahibi ve en genç Rus Oligark’lardan 41 yaşındaki Roman Abramovich’e (8. sırada), elektronik devi Sony’nin patronu Howard Stinger’dan (39. sırada) Nintendo’nun dâhî çocuğu Shigeru Miyamoto’ya kadar iş dünyasının başarılı isimleri baş sıralardaki hak ettikleri yerlerini almışlar.
BRANGELINA İLK ONDA • Listenin ilginç isimlerinden ikisi Hollywood’un ünlü çifti Angelina Jolie ve Brad Pitt (9. sırada) bu yıl ilk defa merhaba dedikleri listede ilk ona girmeyi başarmış! Dergide ‘Branjelina’ çiftinin seçilme nedeni olarak sosyal sorunlara yaklaşımlarındaki netlik ve artık milyonlarca insanın onları rol modeli olarak alması belirtilmiş. Aslına bakarsanız Hollywood’dan birçok isim var listede. Örneğin ünlü sinema yönetmeni Steven Spielberg 14. Sırada yer alırken, gişe rekoru kıran birçok filmde yönetmenlik yapan ve iki kez Oscar ödülü almaya hak kazanan Tom Hanks 34. sırada bulunuyor. En son mayıs ayında Çin’i Sudan’daki soykırıma son vermeye davet ederek gündeme gelen Oscar ödüllü yönetmen ve aktör George Clooney (55. sırada) ve kitleleri arkasından sürükleyen hip hop kralı Jay-Z (56. sırada) gibi isimler de listede yerini almış.
MODACILARIN HÂKİMİYETİ • Eh tabi Vanity Fair’ın daha ziyade moda ağırlıklı bir dergi olmasını da göz önünde bulundurursak listede moda dünyasından isimlere de yer verilmesine şaşırmamamız gerekir. Örneğin, Prada’nın ana kraliçesi Miuccia Prada’dan tutun da Armani’nin haşarı çocuğu Giorgio Armani’ye, ya da bu yıl Dubai’de 5 yıldızlı otelini açacak olan ünlü moda markası Versace’nin ‘Prima Donna’ lakaplı sahibi Donatella Versace’ye (75. sırada) kadar modaya yön veren bir çok patron ve patroniçe de bu listede yer bulmuş pek tabii.
En Etkili 100 İsim deyince elbette ki politika ve medya dünyasının simalarını da unutmamak gerekir. Eşi senatör Hillary Clinton’ın Demokratik Parti’den başkan adayı olmasıyla biraz arka plana düşmüş olan eski ABD başkanı Bill Clinton, politikacı kimliğiyle değil de Bill Clinton Vakfı başkanlığı görevindeki başarıları nedeniyle 6. sıraya yerleşmiş. Eskinin vurdulu kırdılı filmlerinin baş aktörü, şimdinin Kaliforniya valisi Arnold Schwarzenegger de, geçen yıl 55. olduğu listede bu yıl 33. sıraya yükselmiş.
New York Times’ın genel yayın yönetmeni Bill Keller 60. sırada giriş yaparken, Huffington Post’un kurucu ortağı aynı zamanda editörü olan Arianna Huffington geçen yıl 98. Sırada yer bulduğu listede bu yıl 90. sıraya yükselmeyi başarmış.
• Amazon.com’un patronu Jeff Bezos: İnternet dünyasının en ünlü ve en çok ziyaret edilen alışveriş sitesi amazon.com’un patronu Jeff Bezos geçen yıl 23. sırada yer aldığı listede bu yıl 6. sıraya yükselerek ilk ona girmeyi başarmış. Aynı zamanda Kindler adındaki elektronik kitap markasının da patronu olan Bezos, tanesi 3 yüz 99 dolara satışa sunulan bu cihazlardan çok ümitli. Kindle hakkında biraz bilgi vermek gerekirse bu mucize cihazla, şimdilik yüz 50 bin adet elektronik kitabın arasından seçmeler yaparak bir tıkla istediğiniz kitaba ulaşabiliyorsunuz. Gelecek neslin kitabı olarak bilinen Kindle’ın satış patlaması yapması beklenirken, Bezos da bu sayede başarılarına başarı ve cüzdanına para katacak. Bezos’un yaptıkları bunlarla sınırlı sanıyorsanız yanılıyorsunuz; zira, son zamanların popüler elektronik firması Apple’ın i-tunes müzik servisine bir alternatif oluşturma planları yapıyor. Hatta bir rivayete göre Amazon mp3 adlı bu yeni hizmetin, i-tunes’un önüne geçeceği söylentileri bile var. 1999’da da Time dergisinin ‘yılın adamı’ seçtiği Bezos 44 yaşına rağmen gerçekleştirdiği başarılarla adından daha uzun yıllar söz ettireceğe benziyor.
• Rus dolar milyarderi Roman Abramovich: Genç yaşta sahip olduğu servetiyle adından sıkça söz ettiren Chelsea futbol klübünün sahibi Roman Abramovich’in her yaptığı olay oluyor dersek mübalağa yapmış sayılmayız herhalde. Londra’da yaşamasına rağmen İngilizcesi biraz zayıf olan bu Rus milyarderin adını özellikle müzikle ilgili yapılan hemen tüm açık artırmalarda, diğer katılımcılara pabuç bırakmayarak satılanları silip süpürmesiyle tanıyoruz. Son olarak da yine bir açık artırmada Lucian Freud’un Benefits Supervisor Sleeping adlı müzik kaydına 33.6 milyon dolar veren gizemli kişi olduğu öne sürülüyor. Bir Bœing 767 tipi özel uçağa ve kimbilir belki kendinin de sayısını unuttuğu evleri ve arabaları bulunan Abramovich, en sonunda mutluluğu politikada bulacağına karar verip, şansını bu alanda denedi ve Chukotka valisi oldu. Size bir de ufak dedikodu; Abramovich’in son olarak ünlü şarkıcı Amy Winehouse’a kız arkadaşının sanat galerisinin açılışında konser vermesi için bu yaz başında 2 milyon dolar ödemiş olduğu söyleniyor.
• Nintendo’nun dahi çocuğu Shigeru Miyamoto: Nintendo’nun tüm dünyada tiryakilik yaratan Super Mario oyununun yaratıcısı olan video oyunları tasarımcısı Miyamoto, ‘elektronik oyunların Walt Disney’i olarak biliniyor. 1956’da Japonya’da doğan Miyamoto, 1977’de Nintendo’ya katılmış ve oyunların tüm dünyada 30 milyon adet satmasının ardındaki isim olmuş. Çocukların yanısıra yetişkinlerin de müptelâsı olduğu bilgisayar oyunlarının yapımcısı Miyamoto, son olarak piyasaya sürülen Nintendo Wii’nin de yaratıcısı. Dünyada en çok satan video oyunu olan ve bıyığıyla sempati kazanan ‘Mario’ karakteri ‘tüm dünyada en çok tanınan çizgi film karakteri olma ünvanını Mickey Mouse’la paylaşıyor.
• New York Times’dan Bush’un belalısı Bill Keller: ABD’nin en çok satan gazetelerinden New York Times‘ın genel yayın yönetmenliği görevini yapan Bill Keller, Bush yönetiminin teröre karşı savaşında izlediği ‘gizli’ taktikleri ortaya çıkarmasıyla tanınıyor. Hatırlayacaksınız, Başkan Bush bu olaydan sonra New York Times için ‘rezil bir gazete’ demişti. Bu yumuşak başlı ama aynı zamanda sivri dilli gazeteci, şubat ayında da Cumhuriyetçi aday John McCain’in lobici bir hanımla sıkı fıkı olduklarını ortaya çıkarmış ve böylece bir başka sansasyonel olayı da kamuoyuyla paylaşmıştı. Kariyerine 1970’te çıkardığı The Collegian gazetesiyle başlayan Keller, 1984’te New York Times‘a geçmiş. 59 yaşındaki bu başarılı gazeteci, geçen sene Sovyetler Birliği’ni konu alan yazı dizisi nedeniyle Plutzier Ödülü’ne layık görülmüş ve gazetede 24 saat vardiyalı çalışma sistemini hayata geçirerek, internet sayfasının anında güncellenmesini sağlamıştır.
• Ünlü blogcu Arianna Huffington: ABD’nin en çok okunan internet blogu Huffington Post‘un kurucusu ve yazarı Arianna Huffington, kendini ‘eskiden sağcıydım’ sözleriyle tanımlıyor. Aslen Yunanistan doğumlu olan Huffington’ın geniş bir okuyucu kitlesi var. On bir adet kitabın yazarı olan Huffington, son olarak Cumhuriyetçi Başkan Adayı John McCain ve eşi Cindy McCain’le Beverly Hills’de yediği akşam yemeği iddiasıyla gündeme gelmişti. Her ne kadar McCain bu iddiaları reddetse de, 2000’deki başkanlık seçiminde George W. Bush’a oy vermediğini açıklayan Huffington’ın bu adımı eleştirilere neden olmuştu. Sağ, Sol ve Merkez adında politik bir radyo programının yapımcısı da olan Huffington, ABD’nin en etkili yazarlarından olarak gösteriliyor.
• ABD’li televizyoncu Charlie Rose: Amerika’nın en ünlü televizyoncularından olan 1942 doğumlu Charlie Rose, ABD’nin en çok izlenen programı olarak 2005’e kadar devam eden ve izlenme rekorları kıran 60 Dakika’nın sunuculuğunu yapmaktaydı. Eski Başkan Bill Clinton’ın Demokratik Parti Başkan Adayı Barack Obama hakkındaki “Obama’nın deneyimsizliği ABD’yi riske sokar” sözünün fikir babası olduğu bilinen Rose, sunduğu siyasi tartışma programlarıyla adından söz ettiriyor. Halihazırda ABD’nin ulusal kanalı PBS’te yayımlanan talk show programında Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ve Nobel ödüllü yazar Orhan Pamuk’u da konuk etmiş olmasıyla, kendisi Türk izleyicilerin de ilgisini çekmiştir. Konuklarını zorlu sorularıyla sıkıştıran Rose, son olarak New York Belediye Başkanı Michael Bloomberg’i terleten programıyla izleyicileri ekrana kilitlemiştir.
• İtalyan modacı Miuccia Prada: Ünlü İtalyan moda markası Prada’nın ortağı ve tasarımcısı Miuccia Prada, Siyaset Bilimi doktoralı bir işkadını. Miuccia aynı zamanda Mui Mui markasının da baş tasarımcısı, Peki, Miuccia’nın sert bir patron olduğunu da biliyor muydunuz? Şirket çalışanlarına kök söktüren Prada, çalışma masasında yemek yiyen personele anında kapıyı gösteriyormuş. Devil Wears Prada / Şeytan Marka Giyer filmi gerçek mi oldu ne?
İyi ki doğdun Gael! (30.11.2008)
İpek Yolu Film Festivali için Bursa’ya gelen Meksikalı ünlü oyuncu Gael Garcia Bernal 30. yaşına Bursa’da girdi
BERFİN VARIŞLIKapitalizmin meta haline getirmesine rağmen Che, dünyanın her yerinde muhalif hareketlerin sembolü olmaya devam ediyor. Hatta nereden bakarsak bakalım, Marx’tan da, Engels’ten de, Lenin’den de daha popüler, bu yetmezmiş gibi komutasında devrim yaptığı Fidel’in bile önünde... Tişörtlerden çakmaklara kadar hemen hemen her nesnenin üzerine fotoğrafları basılı, posterleri birçok gencin, eski devrimcinin ve hevesli genç kızların odalarının duvarlarını süslüyor. Neredeyse bir rock yıldızı kadar popüler olan birini beyazperdede layıkıyla canlandırmak çok oyuncuya nasip olmayacak bir şey elbette, hatta birçok oyuncu için de kariyerinin bitme noktası olarak düşünülebilir. Çünkü oynayacağınız adımın her hareketini, her mimiğini, aklından geçen her şeyi ezberlemiş ve hayatını onun söyledikleri üzerinden şekillendirmiş yüzlerce insan var karşınızda...
Beyazperdenin Che’si
Ama bu yapıldı, yani Che, titrek kameraların çektiği siyah beyaz görüntülerin sonrasında beyazperdede boy göstermiş, hatta Motosiklet Günlüğü başlıklı kitabından aynı adlı bir filmle karşımıza çıkmıştı. Dünyayı değiştirmeye karar vermeden önce, dünyayı tanımak için motosikletiyle yola çıkan maceracı genç bir Ernesto vardı. Beyazperdede onu canlandıran ise, Paramparça Aşklar ve Köpekler filmiyle yeni sükse yapmış genç bir oyuncu, Gael Garcia Bernal’di.
Bursa’da düzenlenen 3. İpek Yolu Film Festivali’nin konuğu olarak Türkiye’ye geldi Bernal... Merinos Atatürk Kongre ve Kültür Merkezi’nde yapılan açılış törenine katılan 30. doğum gününü de sahnede alkışlar eşliğinde kutladı.
Törende; Bernal, Roza Aytmatov ve Elveda Gülsarı filminin oyuncularına Altın Karagöz heykelciği verildi. Bernal, heykelciği alırken, Türkiye’yi hem tatil hem de keşif amacıyla en kısa zamanda tekrar ziyaret etmek istediğini belirterek, “Türkiye’de Türkçe bir filmde oynamaktan büyük bir memnuniyet duyacağım. Türkçe öğrenip Türk filminde oynamak isterim. Pazar günü 30. yaş günümü kutlayacağım.” dedi. García Bernal, 1978 yılında Meksika’nın Guadalajara kentinde doğdu. Annesi Patricia Bernal, eski bir model ve film yıldızı, babası José Angel García ise oyuncu ve yönetmendi. Henüz bir yaşındayken oyunculuğa “merhaba” diyen Bernal, pembe dizilerin aranan aktörleri arasına girmeyi başardı. Bir toplum gönüllüsü olan Bernal, gençlik yıllarından beri birçok yardım faaliyetinde bulundu. 14 yaşına geldiğinde Meksika’nın yerli halkına gönüllü olarak İspanyolca dersler veren Bernal, Meksika’nın Guatemala sınırındaki eyaleti Chapas’ta 1994’te patlak veren şiddeti durdurmak için çalıştı.
Meksika’dan Londra’yaLondra’daki Central School of Speech and Drama’da oyunculuk dersleri almaya başladı. Bu okula kabul edilen ilk Meksikalı öğrenci olan Bernal, Paramparça Aşklar, Köpekler / Amores Perros (2000), Ananı da / Y Tu Mamá También (2001) ve Günah / El Crimen del Padre Amaro (2002) filmlerinde peş peşe başrol oynadı.
2002’de bir televizyon dizisi olan Fidel’de ve 2004’te Motosiklet Günlüğü/Motorcycles Diaries’de olmak üzere kariyeri boyunca iki defa Che Guevara’yı canlandıran Bernal, bir keresinde Che’yi oynamanın onun için büyük onur olduğunu dile getirmişti. Pedro Almodóvar, Walter Salles, Alfonso Cuarón, Alejandro González Iñárritu ve Michel Gondry gibi dünyaca ünlü yönetmenlerle çalışma fırsatı bulan Bernal, gişe rekorları kıran filmlerde de rol aldı. 2005’te BAFTA tarafından en iyi erkek oyuncu ödülüne layık görüldü. 2007’de de Déficit’i yönetti.
Dünya onu bu filmlerle tanıdı2000:
- Amores Perros.
2001:
- Sin Noticias de Dios
Vidas Privadas
- Y Tu Mamá Tambièn
2002:
- I’m with Lucy
- Fidel
- El Crimen del Padre Amaro
2003:
- Dreaming of Julia
- Dot the I
- Don’t Tempt Me
2004:
- Bad Education
- The Motorcycle Diaries
2005:
- The King
2006:
- Babel
- The Science of Sleep
2007:
- Dèficit
- El Pasado
2008:
- Blindness
- Rudo y Cursi
- Mammoth
2009:
- The Limits of Control
BERFİN VARIŞLIKapitalizmin meta haline getirmesine rağmen Che, dünyanın her yerinde muhalif hareketlerin sembolü olmaya devam ediyor. Hatta nereden bakarsak bakalım, Marx’tan da, Engels’ten de, Lenin’den de daha popüler, bu yetmezmiş gibi komutasında devrim yaptığı Fidel’in bile önünde... Tişörtlerden çakmaklara kadar hemen hemen her nesnenin üzerine fotoğrafları basılı, posterleri birçok gencin, eski devrimcinin ve hevesli genç kızların odalarının duvarlarını süslüyor. Neredeyse bir rock yıldızı kadar popüler olan birini beyazperdede layıkıyla canlandırmak çok oyuncuya nasip olmayacak bir şey elbette, hatta birçok oyuncu için de kariyerinin bitme noktası olarak düşünülebilir. Çünkü oynayacağınız adımın her hareketini, her mimiğini, aklından geçen her şeyi ezberlemiş ve hayatını onun söyledikleri üzerinden şekillendirmiş yüzlerce insan var karşınızda...
Beyazperdenin Che’si
Ama bu yapıldı, yani Che, titrek kameraların çektiği siyah beyaz görüntülerin sonrasında beyazperdede boy göstermiş, hatta Motosiklet Günlüğü başlıklı kitabından aynı adlı bir filmle karşımıza çıkmıştı. Dünyayı değiştirmeye karar vermeden önce, dünyayı tanımak için motosikletiyle yola çıkan maceracı genç bir Ernesto vardı. Beyazperdede onu canlandıran ise, Paramparça Aşklar ve Köpekler filmiyle yeni sükse yapmış genç bir oyuncu, Gael Garcia Bernal’di.
Bursa’da düzenlenen 3. İpek Yolu Film Festivali’nin konuğu olarak Türkiye’ye geldi Bernal... Merinos Atatürk Kongre ve Kültür Merkezi’nde yapılan açılış törenine katılan 30. doğum gününü de sahnede alkışlar eşliğinde kutladı.
Törende; Bernal, Roza Aytmatov ve Elveda Gülsarı filminin oyuncularına Altın Karagöz heykelciği verildi. Bernal, heykelciği alırken, Türkiye’yi hem tatil hem de keşif amacıyla en kısa zamanda tekrar ziyaret etmek istediğini belirterek, “Türkiye’de Türkçe bir filmde oynamaktan büyük bir memnuniyet duyacağım. Türkçe öğrenip Türk filminde oynamak isterim. Pazar günü 30. yaş günümü kutlayacağım.” dedi. García Bernal, 1978 yılında Meksika’nın Guadalajara kentinde doğdu. Annesi Patricia Bernal, eski bir model ve film yıldızı, babası José Angel García ise oyuncu ve yönetmendi. Henüz bir yaşındayken oyunculuğa “merhaba” diyen Bernal, pembe dizilerin aranan aktörleri arasına girmeyi başardı. Bir toplum gönüllüsü olan Bernal, gençlik yıllarından beri birçok yardım faaliyetinde bulundu. 14 yaşına geldiğinde Meksika’nın yerli halkına gönüllü olarak İspanyolca dersler veren Bernal, Meksika’nın Guatemala sınırındaki eyaleti Chapas’ta 1994’te patlak veren şiddeti durdurmak için çalıştı.
Meksika’dan Londra’yaLondra’daki Central School of Speech and Drama’da oyunculuk dersleri almaya başladı. Bu okula kabul edilen ilk Meksikalı öğrenci olan Bernal, Paramparça Aşklar, Köpekler / Amores Perros (2000), Ananı da / Y Tu Mamá También (2001) ve Günah / El Crimen del Padre Amaro (2002) filmlerinde peş peşe başrol oynadı.
2002’de bir televizyon dizisi olan Fidel’de ve 2004’te Motosiklet Günlüğü/Motorcycles Diaries’de olmak üzere kariyeri boyunca iki defa Che Guevara’yı canlandıran Bernal, bir keresinde Che’yi oynamanın onun için büyük onur olduğunu dile getirmişti. Pedro Almodóvar, Walter Salles, Alfonso Cuarón, Alejandro González Iñárritu ve Michel Gondry gibi dünyaca ünlü yönetmenlerle çalışma fırsatı bulan Bernal, gişe rekorları kıran filmlerde de rol aldı. 2005’te BAFTA tarafından en iyi erkek oyuncu ödülüne layık görüldü. 2007’de de Déficit’i yönetti.
Dünya onu bu filmlerle tanıdı2000:
- Amores Perros.
2001:
- Sin Noticias de Dios
Vidas Privadas
- Y Tu Mamá Tambièn
2002:
- I’m with Lucy
- Fidel
- El Crimen del Padre Amaro
2003:
- Dreaming of Julia
- Dot the I
- Don’t Tempt Me
2004:
- Bad Education
- The Motorcycle Diaries
2005:
- The King
2006:
- Babel
- The Science of Sleep
2007:
- Dèficit
- El Pasado
2008:
- Blindness
- Rudo y Cursi
- Mammoth
2009:
- The Limits of Control
Lesser'dan Türkiye analizi (13.01.2009)
Türkiye uzmanı Lesser, Obama’nın Ermeni soykırımını tanıyacağını ve ABD Irak’tan çekildikten sonra bağımsız Kürt devleti kurulmasının ihtimal dahilinde olduğunu belirtti
BERFİN VARIŞLI
Alman Marshall Fonu Türkiye uzmanı Dr. Ian Lesser, Sabancı Üniversitesi İstanbul Politikalar Merkezi'nin davetlisi olarak Türkiye'ye geldi. Lesser 'la "Ulusal ve Uluslararası Kriz Zamanı'nda Türk-Amerikan İlişkileri: Obama Yönetimi Fark Yaratacak mı?" başlıklı konferansı sonrasında görüştük.
Lesser, özellikle Ortadoğu ve Türkiye konusunda geniş bir bilgi birikimine sahip bir uzman. ABD'de herkesin 2009 yılını Ermeni Soykırımı'nın tanınacağı yıl olarak kabul ettiğini belirten Lesser, ABD'nin Irak'tan çekilmesi sonrasında orada çok daha özerk bir Kürt devleti olacağını hatta bağımsız bir Kürt devletinin de ihtimaller arasında olduğunu vurguladı. "Obama yönetimi Bush yönetimine göre özellikler büyük farklılıklar gösterecek" diyen Lesser, “Bush döneminde ABD tam anlamıyla bir 'savaş dönemi hükümeti' imajı çizdi ancak Obama ve ekibi göreve başladıktan sonra bu tutum tamamen değişecek ve ABD daha ılımlı, sabırlı ve geleneksel bir dış politika sürdürecek" diye konuştu. Türkiye'nin de bu anlamda çok önemli bir yeri olacağını belirten Lesser, "Ortadoğu'da devam eden bir kriz var. NATO gibi bölgesel ittifakların önem kazanmasıyla Türkiye de ABD için eski değerini kazanacak" yorumunu yaptı.
İsrail'in Gazze saldırılarına da değinen Lesser, "Maalesef orada süren bir savaş var. Jeopolitik konumu ile farklı kültürleri ve kutupları içinde barındıran bir ülke olması nedeniyle Türkiye eşsiz ve bu anlamda ABD'nin Türkiye'ye ihtiyacı var. Zaten şimdiye kadar iki ülkeyi bir arada tutan ana konu da güvenlik konusuydu. Şimdiden sonra da böyle olacak" dedi. Türkiye'nin bölgedeki dinamikler özellikle Hamas ile ilişkilerinin Kongre tarafından dikkatle izlendiğini vurgulayan Lesser, "Türkiye'nin bölgede potansiyel bir gücü var. Bu nedenle Kongre büyük dikkatle Türkiye'nin attığı adımları izliyor. Kongre'de bir çok Türk dostu olduğu kadar İsrail dostu da var" diye konuştu.
ABD'de bir çok kişinin 2009 yılını ‘Ermeni Soykırımının tanınacağı yıl’ olarak kabul ettiğini ifade eden Lesser, Obama'nın Karabağ konusunda herkes tarafından kabul edilir bir çözüm bulmaya çalışacağını ancak Ermeni soykırımını da tanıyacağını belirtti.
Obama'nın öncelikli politikasının Irak'tan çekilmek olduğunu hatırlatan Lesser "Şunu kesinlikle söyleyebilirim ki ABD, Irak'tan çekildikten sonra Kürtler şimdikinden çok daha fazla bir özerk statüye kavuşacak" yorumunu yaptı. “Bu halde bağımsız bir Kürt devleti kurulma ihtimali nedir” sorusuna ise, "Bu oluşum bağımsız devlete dönüşecek mi bunu zaman gösterecek ancak bu da ihtimaller arasında" yorumu yaptı. Lesser, Türkiye'nin AB üyeliğinin öneminin de altını çizip ABD'nin üyelik için hep Türkiye'nin yanında olduğunu vurguladı.
BERFİN VARIŞLI
Alman Marshall Fonu Türkiye uzmanı Dr. Ian Lesser, Sabancı Üniversitesi İstanbul Politikalar Merkezi'nin davetlisi olarak Türkiye'ye geldi. Lesser 'la "Ulusal ve Uluslararası Kriz Zamanı'nda Türk-Amerikan İlişkileri: Obama Yönetimi Fark Yaratacak mı?" başlıklı konferansı sonrasında görüştük.
Lesser, özellikle Ortadoğu ve Türkiye konusunda geniş bir bilgi birikimine sahip bir uzman. ABD'de herkesin 2009 yılını Ermeni Soykırımı'nın tanınacağı yıl olarak kabul ettiğini belirten Lesser, ABD'nin Irak'tan çekilmesi sonrasında orada çok daha özerk bir Kürt devleti olacağını hatta bağımsız bir Kürt devletinin de ihtimaller arasında olduğunu vurguladı. "Obama yönetimi Bush yönetimine göre özellikler büyük farklılıklar gösterecek" diyen Lesser, “Bush döneminde ABD tam anlamıyla bir 'savaş dönemi hükümeti' imajı çizdi ancak Obama ve ekibi göreve başladıktan sonra bu tutum tamamen değişecek ve ABD daha ılımlı, sabırlı ve geleneksel bir dış politika sürdürecek" diye konuştu. Türkiye'nin de bu anlamda çok önemli bir yeri olacağını belirten Lesser, "Ortadoğu'da devam eden bir kriz var. NATO gibi bölgesel ittifakların önem kazanmasıyla Türkiye de ABD için eski değerini kazanacak" yorumunu yaptı.
İsrail'in Gazze saldırılarına da değinen Lesser, "Maalesef orada süren bir savaş var. Jeopolitik konumu ile farklı kültürleri ve kutupları içinde barındıran bir ülke olması nedeniyle Türkiye eşsiz ve bu anlamda ABD'nin Türkiye'ye ihtiyacı var. Zaten şimdiye kadar iki ülkeyi bir arada tutan ana konu da güvenlik konusuydu. Şimdiden sonra da böyle olacak" dedi. Türkiye'nin bölgedeki dinamikler özellikle Hamas ile ilişkilerinin Kongre tarafından dikkatle izlendiğini vurgulayan Lesser, "Türkiye'nin bölgede potansiyel bir gücü var. Bu nedenle Kongre büyük dikkatle Türkiye'nin attığı adımları izliyor. Kongre'de bir çok Türk dostu olduğu kadar İsrail dostu da var" diye konuştu.
ABD'de bir çok kişinin 2009 yılını ‘Ermeni Soykırımının tanınacağı yıl’ olarak kabul ettiğini ifade eden Lesser, Obama'nın Karabağ konusunda herkes tarafından kabul edilir bir çözüm bulmaya çalışacağını ancak Ermeni soykırımını da tanıyacağını belirtti.
Obama'nın öncelikli politikasının Irak'tan çekilmek olduğunu hatırlatan Lesser "Şunu kesinlikle söyleyebilirim ki ABD, Irak'tan çekildikten sonra Kürtler şimdikinden çok daha fazla bir özerk statüye kavuşacak" yorumunu yaptı. “Bu halde bağımsız bir Kürt devleti kurulma ihtimali nedir” sorusuna ise, "Bu oluşum bağımsız devlete dönüşecek mi bunu zaman gösterecek ancak bu da ihtimaller arasında" yorumu yaptı. Lesser, Türkiye'nin AB üyeliğinin öneminin de altını çizip ABD'nin üyelik için hep Türkiye'nin yanında olduğunu vurguladı.
Bu sonbahar etekler kabaracak (20.08.2008)
2008 güz modası, “kum saati kadınlar”a göre. Geniş kalçalıları kayıran ve kökeni 18. yüzyıla dayanan stilin yeni adı, “güzel kıvrım”
BERFİN VARIŞLI
Bütün kadınlar, ya da hadi istisna payı bırakalım, kadınları büyük çoğunluğu yaşar bu ikilemi. Vitrinde gördükleri, giydiklerinde bütün vücut hatlarını ortaya çıkaracak olan dar kesim bir elbise mi yoksa butiğin yanındaki pizzacıdan alacakları kocaman, bol kalorili bir pizza mı? İradesine hakim olanlar, pizzacıdan koşar adım uzaklaşarak kendilerini vitrindeki elbiseyi denerken bulurlar. İradesine hakim olamayanlar ki -istisna payını küçük tutarak söyleyebiliriz- çoğu kadın böyledir; “Aman bir pizzadan bir şey olmaz, hem sabah kahvaltı da yapmadım” diyerek pizzacıya dalarlar.
17. yüzyılda yaşamış meşhur Fransız filozof Blaise Pascal “Kalbimizin gerekçeleri var ancak bu gerkeçlerin hiçbir şeyden haberi yok” derken kimbilir belki de kadınların yaşadığı bu ikilemden bahsediyordu.
Evet, zayıf kalmak için gerekçelerimiz var. Giydiğimiz elbisenin bize yakışmasını istiyoruz. Maalesef ki sıfır beden modasının tavan yaptığı bu dönemde de ‘birazcık’ da olsa yuvarlak hatlıysanız, giysi seçerken çok fazla şansınız olmuyor. Çünkü hazır giyim firmaları bütün kadınların adeta bir ‘Kate Moss’ olduklarını varsayarak tasarımlarına 34 bedenden başlıyorlar ve eğer sütun gibi uzun ve ince bacaklarınız yoksa ‘trendy’ kıyafetleri giyme şansınız da ‘sıfır’a iniyor. Ama sıkı durun size yüzünüzü güldürecek bir haberimiz var. Modacılar kendilerine yapılan eleştirileri dikkate almış olacaklar ki, 2008 sonbahar-kış sezonunda basen ve bel bölgelerindeki yağlardan şikayetçi kadınların gönül rahatlığıyla giyebilecekleri etek ve elbiselere yer verdi.
New York Times’ın moda yazarı Caroline Weber “Güzel Kıvrım” (The Belle Curve) başlıklı makalesinde kendisinin de aynı dertten muzdarip olduğunu anlatıp, çikolatalı keke bir elbiseyi değişmenin zorluğundan bahsetmiş. Ancak isteyip de yiyemediğimiz kalorili yiyecekleri bize yasaklayan ‘dudaklarda bir dakika, kalçalarda bir ömür’ kutsal sözünün eylül ayından itibaren geçersiz olacağı haberi nedeniyle duyduğu mutluluğu da gizlememiş yazısında. İlk önce sıkı moda takipçilerinde hemen ardından da tüm dünya kadınlarının üzerlerinde göreceğimiz Marie Antoinette’in meşhur kabarık elbiselerini andıran kıyafetler sayesinde kadınların korkulu rüyası; kilo takıntısı son bulacak.
Weber yazısında bu kabarık ‘her derde deva’ elbiseleri giymenin getireceği ayrıcalıkları da şöyle sıralıyor:
• Trafiğe çıkmayın: 18. yüzyılda yaşayan kadınların böyle bir sorunu yoktu çünkü başta Paris’in meşhur Versailles sarayının geniş koridorları olmak üzere hemen her yerde o devrin kadınları geniş etekli kıyafetleriyle rahatça arz-ı endam edebiliyorlardı. Ancak günlük hayatımızın vazgeçilmezleri olan metroyu ve çamurlu kaldırımları göz önüne alırsak benzer kıyafetlerin günümüzde giyilmesi 21. yüzyıl şehir kadınlarını zorlayacak gibi görünüyor. Iyisi mi trafiğe çıkmayın.
• Kişisel alanınızı koruyun: Kocaman etekleri nedeniyle o devrin kadınları kimi ayrıcalıkların da keyfini çıkarıyordu. Örneğin, opera salonlarında kendileri için bir yerine bir kaç koltuk ayrılıyordu ve koltuklardan birine kendileri otururken yandaki koltuğa da eteklerini yerleştirebiliyorlardı. Aynı ayrıcalık günümüz sinema salonlarında da kadınlara neden sağlanmasın? Öte yandan, kadınlar bu kabarık etekler sayesinde tacizlerden de kurtulabilirler. Etekler o kadar kabarık olacak ki, kötü niyetli erkekler yanlarına yaklaşamayacak. Böylelikle taciz derdi de son bulmuş olacak!
• Egzersiz yapmayı unutun: Kocaman etekleri olan elbiseler sayesinde öfleye pöfleye gittiğiniz spor salonuna da bir daha adım atmak zorunda kalmayacaksınız. Dürüst olun, her gün uykunuzdan ya da dinlenme zamanınızdan feragat edip adımlarınız geri gide gide gitmiyor musunuz o egzersiz salonlarına? Ve de o salonlara gitmenizin nedeni sarkmış karnınızdan ya da basenlerinizden kurtulmak değil mi? İşte bu! Çözüm kabarık eteklerde!
• Püfür püfür etekler: Sıcak yaz günlerinde, hele ki küresel ısınmanın etkilerini gün geçtikçe üzerimizde hissederken, bu ‘havadar’ etekler yürürken bile vantilatör görevi görebilir. Böylece bu kabarık etekler kısacık şortlara iyi bir alternatif oluşturur.
• Arkanıza yaslanın ve Darwin’i düşünün: Son yapılan araştırmalar vücutları kum saati biçimli kadınların daha zeki olduklarını, erkekler tarafından zayıflara göre daha çekici bulunduklarını ve daha akıllı çocuklar yetiştirebileceklerini gösteriyor. Sanırım bu kalçalarda toplanan yağlarla ilgili bir durum. Araştırmayı yapan bilimadamları da bunun ‘üretkenlik için’ önemli olduğunu belirtiyor. Araştırmaya göre kalça ile bel arasındaki oran 0.6 ya da 0.7 olmalıymış.Yani olaya Darwin’in perspektifinden yaklaşırsak, Kate Moss’un sıska bedenindense, Kate Winslet’in geniş kalçaları daha makbul. Böylelikle yeni sezonun etekleriyle bilimin izinden de gitmiş olacaksınız.
BERFİN VARIŞLI
Bütün kadınlar, ya da hadi istisna payı bırakalım, kadınları büyük çoğunluğu yaşar bu ikilemi. Vitrinde gördükleri, giydiklerinde bütün vücut hatlarını ortaya çıkaracak olan dar kesim bir elbise mi yoksa butiğin yanındaki pizzacıdan alacakları kocaman, bol kalorili bir pizza mı? İradesine hakim olanlar, pizzacıdan koşar adım uzaklaşarak kendilerini vitrindeki elbiseyi denerken bulurlar. İradesine hakim olamayanlar ki -istisna payını küçük tutarak söyleyebiliriz- çoğu kadın böyledir; “Aman bir pizzadan bir şey olmaz, hem sabah kahvaltı da yapmadım” diyerek pizzacıya dalarlar.
17. yüzyılda yaşamış meşhur Fransız filozof Blaise Pascal “Kalbimizin gerekçeleri var ancak bu gerkeçlerin hiçbir şeyden haberi yok” derken kimbilir belki de kadınların yaşadığı bu ikilemden bahsediyordu.
Evet, zayıf kalmak için gerekçelerimiz var. Giydiğimiz elbisenin bize yakışmasını istiyoruz. Maalesef ki sıfır beden modasının tavan yaptığı bu dönemde de ‘birazcık’ da olsa yuvarlak hatlıysanız, giysi seçerken çok fazla şansınız olmuyor. Çünkü hazır giyim firmaları bütün kadınların adeta bir ‘Kate Moss’ olduklarını varsayarak tasarımlarına 34 bedenden başlıyorlar ve eğer sütun gibi uzun ve ince bacaklarınız yoksa ‘trendy’ kıyafetleri giyme şansınız da ‘sıfır’a iniyor. Ama sıkı durun size yüzünüzü güldürecek bir haberimiz var. Modacılar kendilerine yapılan eleştirileri dikkate almış olacaklar ki, 2008 sonbahar-kış sezonunda basen ve bel bölgelerindeki yağlardan şikayetçi kadınların gönül rahatlığıyla giyebilecekleri etek ve elbiselere yer verdi.
New York Times’ın moda yazarı Caroline Weber “Güzel Kıvrım” (The Belle Curve) başlıklı makalesinde kendisinin de aynı dertten muzdarip olduğunu anlatıp, çikolatalı keke bir elbiseyi değişmenin zorluğundan bahsetmiş. Ancak isteyip de yiyemediğimiz kalorili yiyecekleri bize yasaklayan ‘dudaklarda bir dakika, kalçalarda bir ömür’ kutsal sözünün eylül ayından itibaren geçersiz olacağı haberi nedeniyle duyduğu mutluluğu da gizlememiş yazısında. İlk önce sıkı moda takipçilerinde hemen ardından da tüm dünya kadınlarının üzerlerinde göreceğimiz Marie Antoinette’in meşhur kabarık elbiselerini andıran kıyafetler sayesinde kadınların korkulu rüyası; kilo takıntısı son bulacak.
Weber yazısında bu kabarık ‘her derde deva’ elbiseleri giymenin getireceği ayrıcalıkları da şöyle sıralıyor:
• Trafiğe çıkmayın: 18. yüzyılda yaşayan kadınların böyle bir sorunu yoktu çünkü başta Paris’in meşhur Versailles sarayının geniş koridorları olmak üzere hemen her yerde o devrin kadınları geniş etekli kıyafetleriyle rahatça arz-ı endam edebiliyorlardı. Ancak günlük hayatımızın vazgeçilmezleri olan metroyu ve çamurlu kaldırımları göz önüne alırsak benzer kıyafetlerin günümüzde giyilmesi 21. yüzyıl şehir kadınlarını zorlayacak gibi görünüyor. Iyisi mi trafiğe çıkmayın.
• Kişisel alanınızı koruyun: Kocaman etekleri nedeniyle o devrin kadınları kimi ayrıcalıkların da keyfini çıkarıyordu. Örneğin, opera salonlarında kendileri için bir yerine bir kaç koltuk ayrılıyordu ve koltuklardan birine kendileri otururken yandaki koltuğa da eteklerini yerleştirebiliyorlardı. Aynı ayrıcalık günümüz sinema salonlarında da kadınlara neden sağlanmasın? Öte yandan, kadınlar bu kabarık etekler sayesinde tacizlerden de kurtulabilirler. Etekler o kadar kabarık olacak ki, kötü niyetli erkekler yanlarına yaklaşamayacak. Böylelikle taciz derdi de son bulmuş olacak!
• Egzersiz yapmayı unutun: Kocaman etekleri olan elbiseler sayesinde öfleye pöfleye gittiğiniz spor salonuna da bir daha adım atmak zorunda kalmayacaksınız. Dürüst olun, her gün uykunuzdan ya da dinlenme zamanınızdan feragat edip adımlarınız geri gide gide gitmiyor musunuz o egzersiz salonlarına? Ve de o salonlara gitmenizin nedeni sarkmış karnınızdan ya da basenlerinizden kurtulmak değil mi? İşte bu! Çözüm kabarık eteklerde!
• Püfür püfür etekler: Sıcak yaz günlerinde, hele ki küresel ısınmanın etkilerini gün geçtikçe üzerimizde hissederken, bu ‘havadar’ etekler yürürken bile vantilatör görevi görebilir. Böylece bu kabarık etekler kısacık şortlara iyi bir alternatif oluşturur.
• Arkanıza yaslanın ve Darwin’i düşünün: Son yapılan araştırmalar vücutları kum saati biçimli kadınların daha zeki olduklarını, erkekler tarafından zayıflara göre daha çekici bulunduklarını ve daha akıllı çocuklar yetiştirebileceklerini gösteriyor. Sanırım bu kalçalarda toplanan yağlarla ilgili bir durum. Araştırmayı yapan bilimadamları da bunun ‘üretkenlik için’ önemli olduğunu belirtiyor. Araştırmaya göre kalça ile bel arasındaki oran 0.6 ya da 0.7 olmalıymış.Yani olaya Darwin’in perspektifinden yaklaşırsak, Kate Moss’un sıska bedenindense, Kate Winslet’in geniş kalçaları daha makbul. Böylelikle yeni sezonun etekleriyle bilimin izinden de gitmiş olacaksınız.
İki rapor yaz bir kilometre koş! (18.09.2008)
Gün boyu bilgisayar karşısında çalıştığınız için hareketsiz kalmaktan ve spora vakit ayıramamaktan mı yakınıyorsunuz? O zaman Treadmill bilgisayar masaları tam size göre
BERFİN VARIŞLI
Masa başında çalışanların en büyük sıkınıtısıdır hareketsiz olmak. Tüm zamanlarını bilgisayar başında oturarak geçirdikleri için bel ve eklem ağrılarından tutun da fazla kilolara kadar yakınacak çok şeyleri vardır. Bu soruna bir çözüm arayan şirket patronları masaftan kaçınmayarak plazaların içine spor merkezleri kurdular. Tabi hepsi değil ancak bu maliyetin altından kalkabilenler. İlk başlarda bu salonlar, çalışanlar tarafından oldukça rağbet gören yerler oldu. Kilolar verildi, fit bir görünüm kazanıldı belki de ancak gün geçtikçe öğle aralarında gidilen bu yerlere gidilmez oldu ve sonuç olarak çalışanlar için kısır döngü haline gelen ‘hareketsizlik’ sorununa çare bulunamadı.
FİYATI 4 BİN DOLAR • New York Times’da yayınlanan bir habere göre spor malzemeleri üreticisi Mutual of Omaha belli ki oturmuş bu soruna bir çözüm bulmaya çalışmış. Görünen o ki başarılı olmuşlar da...Öyle bir bilgisayar masası hazırlamışlar ki, bir yandan bilgisayarınızda çalışırken diğer yandan da yürüyüş bandında sporunuzu yapabiliyorsunuz. ABD’deki Mayo Klinik’te görev yapan ve ‘Dr. Levine’ olarak ünlenen endokrinoloji uzmanı James Levine’in girişimiyle üretilen bu spor aletleri geçen kasımda satışa sunulmuş. Günde en az 350 kalori yakabilmenize yarayan bu aletlerin fiyatı da 4 bin dolar (yaklaşık 6 bin YTL). Bu aleti kullanabilen şanslı çalışanlar ise GlaxoSmithKline, Humana ve Best Buy gibi şirketlerin personeli. Ancak doktorlar özellikle işini evinden yürütenlere de bu aletleri şiddetle öneriyor.
ŞİMDİLİK SADECE ABD’DE • Bu mucize masaları işyerinde kullananlardan biri olan ABD’deki Minneapolis Hukuk Bürosu. Büro çalışanlarından Terri Krivosha bilgisayarından uzaklaşmadığı için işleri aksamadan her gün spor yapabildiğini belirterek “Çok yoğun çalışıyorum ve spor salonuna gidecek vaktim olmuyor. Bu yeni buluş sayesinde hem spor yapıyorum hem de işlerimi yürütüyorum” diyor. Illinois’deki bir bilgisayar firmasında çalışan programcı Brad Rhoads da “Kendimi yaptığım işe o kadar kaptırıyorum ki bir süre sonra sadece bacaklarımın ağrıdığını hissediyorum” diyerek bu yöntemin işlerini aksatmadığını ifade ediyor. Bu aleti kullanan ve memnun kalanların ortak bir internet sitesi bile var, www.officewalkers.ning.com.
Henüz 30 üyesi bulunan bu sitede kullanıcılar deneyimlerini paylaşmakla kalmıyor, birbirlerine diet reçetelerinden tutun da sağlıklı yaşama kadar türlü bilgiler veriyorlar. Siteye üye olanlardan Ana Krishova “Bu aleti bir arkadaşım kullanıyordu. İlk başta işe yaramaz ve komik buldum. Ancak kullanmaya başladığında çok memnun kaldım” şeklinde konuşuyor.
Mutual Omaha’nın Satış Bölümü Başkanı Kirk Hurley, kendinin de bu aleti kullandığını belirterek, işe başladığından bu yana aldığı 20 kiloyu bu sayede verdiğini belirtiyor: “Bu ürünü gün boyu kullanmanız da gerekmiyor. İşlerinizden sıkıldığınızda kahve almak yerine spor yapın” şeklinde konuşuyor.
“Peki ya aynı anda hem spor yapıp hem çalışmak zor olmuyor mu” sorusuna cevabı da Mayo Klinik doktorlarından Andrew Wood veriyor ve “Eğer aynı anda hem yürüyüp hem de sakız çiğneyemeyenlerdenseniz bu alet size göre değil” diyerek böyle bir sorunun mümkün olmadığını anlatıyor.
Anlaşılan bu alet gerçekten işe yarıyor. Ancak yüksek fiyatı nedeniyle şirketlerin ‘hemen alalım’ diyecekleri cinsten bir alet de değil. Şimdilik ABD’deki büyük şirketler almış bu spor aletlerinden. Bakalım firma yetkilileri Türkiye’den müşteri bulabilecekler mi?
BERFİN VARIŞLI
Masa başında çalışanların en büyük sıkınıtısıdır hareketsiz olmak. Tüm zamanlarını bilgisayar başında oturarak geçirdikleri için bel ve eklem ağrılarından tutun da fazla kilolara kadar yakınacak çok şeyleri vardır. Bu soruna bir çözüm arayan şirket patronları masaftan kaçınmayarak plazaların içine spor merkezleri kurdular. Tabi hepsi değil ancak bu maliyetin altından kalkabilenler. İlk başlarda bu salonlar, çalışanlar tarafından oldukça rağbet gören yerler oldu. Kilolar verildi, fit bir görünüm kazanıldı belki de ancak gün geçtikçe öğle aralarında gidilen bu yerlere gidilmez oldu ve sonuç olarak çalışanlar için kısır döngü haline gelen ‘hareketsizlik’ sorununa çare bulunamadı.
FİYATI 4 BİN DOLAR • New York Times’da yayınlanan bir habere göre spor malzemeleri üreticisi Mutual of Omaha belli ki oturmuş bu soruna bir çözüm bulmaya çalışmış. Görünen o ki başarılı olmuşlar da...Öyle bir bilgisayar masası hazırlamışlar ki, bir yandan bilgisayarınızda çalışırken diğer yandan da yürüyüş bandında sporunuzu yapabiliyorsunuz. ABD’deki Mayo Klinik’te görev yapan ve ‘Dr. Levine’ olarak ünlenen endokrinoloji uzmanı James Levine’in girişimiyle üretilen bu spor aletleri geçen kasımda satışa sunulmuş. Günde en az 350 kalori yakabilmenize yarayan bu aletlerin fiyatı da 4 bin dolar (yaklaşık 6 bin YTL). Bu aleti kullanabilen şanslı çalışanlar ise GlaxoSmithKline, Humana ve Best Buy gibi şirketlerin personeli. Ancak doktorlar özellikle işini evinden yürütenlere de bu aletleri şiddetle öneriyor.
ŞİMDİLİK SADECE ABD’DE • Bu mucize masaları işyerinde kullananlardan biri olan ABD’deki Minneapolis Hukuk Bürosu. Büro çalışanlarından Terri Krivosha bilgisayarından uzaklaşmadığı için işleri aksamadan her gün spor yapabildiğini belirterek “Çok yoğun çalışıyorum ve spor salonuna gidecek vaktim olmuyor. Bu yeni buluş sayesinde hem spor yapıyorum hem de işlerimi yürütüyorum” diyor. Illinois’deki bir bilgisayar firmasında çalışan programcı Brad Rhoads da “Kendimi yaptığım işe o kadar kaptırıyorum ki bir süre sonra sadece bacaklarımın ağrıdığını hissediyorum” diyerek bu yöntemin işlerini aksatmadığını ifade ediyor. Bu aleti kullanan ve memnun kalanların ortak bir internet sitesi bile var, www.officewalkers.ning.com.
Henüz 30 üyesi bulunan bu sitede kullanıcılar deneyimlerini paylaşmakla kalmıyor, birbirlerine diet reçetelerinden tutun da sağlıklı yaşama kadar türlü bilgiler veriyorlar. Siteye üye olanlardan Ana Krishova “Bu aleti bir arkadaşım kullanıyordu. İlk başta işe yaramaz ve komik buldum. Ancak kullanmaya başladığında çok memnun kaldım” şeklinde konuşuyor.
Mutual Omaha’nın Satış Bölümü Başkanı Kirk Hurley, kendinin de bu aleti kullandığını belirterek, işe başladığından bu yana aldığı 20 kiloyu bu sayede verdiğini belirtiyor: “Bu ürünü gün boyu kullanmanız da gerekmiyor. İşlerinizden sıkıldığınızda kahve almak yerine spor yapın” şeklinde konuşuyor.
“Peki ya aynı anda hem spor yapıp hem çalışmak zor olmuyor mu” sorusuna cevabı da Mayo Klinik doktorlarından Andrew Wood veriyor ve “Eğer aynı anda hem yürüyüp hem de sakız çiğneyemeyenlerdenseniz bu alet size göre değil” diyerek böyle bir sorunun mümkün olmadığını anlatıyor.
Anlaşılan bu alet gerçekten işe yarıyor. Ancak yüksek fiyatı nedeniyle şirketlerin ‘hemen alalım’ diyecekleri cinsten bir alet de değil. Şimdilik ABD’deki büyük şirketler almış bu spor aletlerinden. Bakalım firma yetkilileri Türkiye’den müşteri bulabilecekler mi?
Bizim de artık beyzbol sahamız var! (19.09.2008)
Dokuzar oyuncudan iki takım oluşturun. Elinize sopalarınızı, eldivenlerinizi alın ve Sefaköy’de yeni kurulan beyzbol sahasına gidin. Oyunu bilmeniz gerekmiyor, Türkiye Beyzbol Akademisi size beyzbolu her yönüyle tanıtacak
BERFİN VARIŞLI
Beyzbol’la ilgili ne biliyorsunuz? Daha çok Amerikan filmlerinden bildiğimiz bu takım sporu Türkiye’de de yaygınlaşıyor, hatta İstanbul’da bir beyzbol sahası bile kuruldu desek ne dersiniz? Japonya ve ABD’nin bir numaralı spor dalı olan beyzbolu daha yakından tanımak için sorduk soruşturduk, anladık ki Türk halkı beyzbolla çok değil bundan iki sene önce tanışmış. Ancak çalışmalar hızlı ilerlemiş, öyle ki şimdilik sadece İstanbul’da 100’e yakın kişi bu sporla uğraşıyor. Hatta ‘Little League’ (küçük Lig) adında bir ligleri bile var.
Öncelikle işe Türkiye Beyzbol Akademisi (TBA) ile ilgili bilgi vermekle başlayalım. Akademi kâr amacı gütmeyen bir organizasyon. Amaçları Türkiye’de beyzbolun yaygınlaşmasını sağlamak ve Almanya, İspanya, İtalya ve Hollanda’da olduğu gibi bu sporun ilgi görmesine katkıda bulunmak. Akademi’nin başkanlığını Alper Bozkurt yürütüyor. Kendisi söylemiyor ama anladığımız Türkiye’ye beyzbolu getiren kişi de o. Bozkurt, 2005 yılına kadar yurt dışında yaşamış Almanya, Güney Afrika’da beyzbol oynamış, Alman Milli Takımı’nın da sporcusuymuş. 2005 yılında Türkiye’ye geldiğinde ülkedeki eksikliği farkedecek ki ilk işi bir antrenör kursu açmak olmuş. Kursa ilgi yüksek olunca bu işin devamının da geleceğini öngörmüş. Beklediği gibi de olmuş İstanbul’daki okullar öğrencilerine beyzbolu öğretmek adına kapısını çalmaya başlamışlar. Şimdi İstanbul’da birçok okulda öğretiliyor bu spor. Bunlar: Avrupa Koleji, Kent State Koleji, IICS (Istanbul Uluslararası Halk Okulu) ve Japon Okulu. “Daha çok Türkiye’de yaşayan yabancılar mı rağbet ediyor bu spora” diye soruyoruz Bozkurt’a. O da bunun yanlış bir düşünce olduğunu ifade ediyor ve Her ne kadar Amerikan sporu olarak bilinse de Japonya’da da bu sporun ata sporu olduğunu belirtiyor: “Öğrencilerimizin çoğu Türk ama elbette ki yabancı sporcularımız da var” şeklinde konuşuyor.
“AĞAÇ YAŞKEN EĞİLİR” • Bozkurt’a soruyoruz her isteyen akademinizde ders alabilir mi? Cevabı kesin: “Hayır. Yalnızca 10 ila 15 yaş arası çocukları kabul ediyoruz”. Ağaç yaşken eğilir atasözünü bir kez daha hatırlıyoruz. Ancak 16 yaş üstü sporcularının olduğu Yıldız Takımları da var. Ülke çapında genç kabiliyetleri araştırıp yıldız takıma hazırlamak amacında olduklarını söylüyor. Bunun yanı sıra beyzbol kursları ve kampları olduğunu da ekliyor Bozkurt. Özellikle yaz okulları çok ilgi çekiyormuş. Kurslarında da programlara katılan eğitmen ve sporcuları profesyonel anlamda eğittiklerini vurguluyor Bozkurt. Takımlar yurt dışında birçok karşılaşmaya katılmış ve azımsanmayacak başarılara imza atmış. Takımları son olarak geçen aylarda Polonya’yla karşılaşmışlar.
KÜÇÜK LİG • “Amacım Türk çocuklarına beyzbolu sevdirmek” diyen Bozkurt, Türkiye’de yeterli sayıda takım olmadığından yakınıyor. “Bir ülkede herhangi bir sporun tam anlamıyla tanınması için 5-10 takım olması lazım ancak sadece iki takım var” diye ekliyor. TBA’dan yetkililer bu yaş grubunda olan gençlerin varolan Küçük Lig’de oynayabileceğini, bundan iki yıl sonra da 16-18 yaş arası gençlerin şuanki küçüklerin oluşturacağı yıldız ve genç takımlarına kabul edileceklerini söylüyor. Küçük Lig için seçmeler 14 eylülde yapılmış. 5 ekimde de liglerinin başladığını söyleyen Bozkurt, bu konuda oldukça heyecanlı. Küçük Lig’i kurarken hiçbir bürokratik engelle karşılaşmadıklarını da ekliyor: “Her şey istediğimiz gibi ilerledi ve sonunda Küçük Lig’i kurduk.”
TBA ilk elit takımını İtalya’daki 2007 Kenko Baseball Müsabakası’na göndermiş. Her yıl düzenlenen Kenko Baseball turnuvası dünyadaki en kapsamlı gençler turnuvası ve 15 ülkeden binlerce sporcunun katılımıyla gerçekleşiyor. TBA Elit takımı da yeni kurulan bir takım olmasına rağmen dünya çapında başarılarıyla ün salmış Sırbistan’ı yenmeyi başarmış.
TÜRK AİLE YAPISINA UYGUN • Bozkurt, Türkiye’de beyzbolun hak ettiği yere geleceğini belirtiyor ancak “futbola gösterilen ilgiyi hedefliyoruz” gibi iddialı sözlerden de kaçınıyor. Bozkurt, “Maalesef beyzbol Türkiye’de ayağı yere basmayan bir spor dalı. Futbol ve basketbol gibi sporların arkasında çok destek var. Bizse kâr gütmeyen bir akademiyle işlerimizi yürütmeye çalışıyoruz. Beyzbolun Türkiye’de futbol ya da basketbol gibi ilgi göreceğini söylemek biraz saflık olur” şeklinde konuşuyor. Ancak şunu da ekliyor; “Beyzbol Türk aile yapısına çok yatkın bir spor. Beyzbol maçlarında oyuncunun aile bireyleri birlik olup maçı izlemeye giderler. Bizim de aile bağlarımız çok güçlü olduğu için aynı şey yaşanıyor. Hatta bir çocuğa beyzbol eldiveni alırken aileler iki tane almayı tercih ediyor. Bir tane de babaya alıyorlar ki, çocuk boş zamanlarında babasıyla beraber antrenman yapabilirsin!”
Türkiye Beyzbol Akademisi kendilerini ve beyzbolu Türkiye’ye tanıtmak için bir internet sitesi hazırlamış. Adresleri www.turkishbaseball.com. Buradan akademinin yürüttüğü kurslar ve oluşturdukları takımlar hakkında detaylı bilgi edinebilir, yetkililerle temasa geçebilirsiniz.
BEYZBOL NEDİR, NASIL OYNANIR? • Beyzbolun geçmişi 1755’li yıllara kadar uzanan bir spor dalı. Beyzbolun ilk Britanyalılar tarafından bulunduğu ve Kuzey Amerika’ya göç eden Britanyalılar ve İrlandalılar tarafından ABD’ye getirildiği biliniyor. Ancak 19. yüzyılın sonlarına doğru beyzbol ABD’nin milli sporu haline gelmiş ve geniş kitleler tarafından takip edilmeye başlamış. Tarihte oynanan ilk beyzbol maçı da 28 Eylül 1860’da New Jersey’de iki siyahi takım olan Colorado ve New York takımları arasında oynanmıştır. Beyzbol iki takım ve her takımda dokuz oyuncuyla oynanan bir oyundur. Dokuz devrede oynana bu uzun oyun bir takımın topa vuruşuyla başlar, diğer takımın amacı bu topu karşılayarak ellerinde bulunan beyzbol sopasıyla vurmaktır. Dünyada en çok Kuzey Amerika’da oynanan bu spor, Güney Amerika ve Asya’da da büyük ilgi görüyor. ABD’de yayımlanan beyzbol maçları milyonlarca sporseveri ekran başına kilitlemesiyle ünlü. ABD’de Amerikan futbolu ile birlikte en çok ilgi çeken spor dallarından olan beyzbol maçları Avrupa’da da yoğun ilgi görmektedir.
BERFİN VARIŞLI
Beyzbol’la ilgili ne biliyorsunuz? Daha çok Amerikan filmlerinden bildiğimiz bu takım sporu Türkiye’de de yaygınlaşıyor, hatta İstanbul’da bir beyzbol sahası bile kuruldu desek ne dersiniz? Japonya ve ABD’nin bir numaralı spor dalı olan beyzbolu daha yakından tanımak için sorduk soruşturduk, anladık ki Türk halkı beyzbolla çok değil bundan iki sene önce tanışmış. Ancak çalışmalar hızlı ilerlemiş, öyle ki şimdilik sadece İstanbul’da 100’e yakın kişi bu sporla uğraşıyor. Hatta ‘Little League’ (küçük Lig) adında bir ligleri bile var.
Öncelikle işe Türkiye Beyzbol Akademisi (TBA) ile ilgili bilgi vermekle başlayalım. Akademi kâr amacı gütmeyen bir organizasyon. Amaçları Türkiye’de beyzbolun yaygınlaşmasını sağlamak ve Almanya, İspanya, İtalya ve Hollanda’da olduğu gibi bu sporun ilgi görmesine katkıda bulunmak. Akademi’nin başkanlığını Alper Bozkurt yürütüyor. Kendisi söylemiyor ama anladığımız Türkiye’ye beyzbolu getiren kişi de o. Bozkurt, 2005 yılına kadar yurt dışında yaşamış Almanya, Güney Afrika’da beyzbol oynamış, Alman Milli Takımı’nın da sporcusuymuş. 2005 yılında Türkiye’ye geldiğinde ülkedeki eksikliği farkedecek ki ilk işi bir antrenör kursu açmak olmuş. Kursa ilgi yüksek olunca bu işin devamının da geleceğini öngörmüş. Beklediği gibi de olmuş İstanbul’daki okullar öğrencilerine beyzbolu öğretmek adına kapısını çalmaya başlamışlar. Şimdi İstanbul’da birçok okulda öğretiliyor bu spor. Bunlar: Avrupa Koleji, Kent State Koleji, IICS (Istanbul Uluslararası Halk Okulu) ve Japon Okulu. “Daha çok Türkiye’de yaşayan yabancılar mı rağbet ediyor bu spora” diye soruyoruz Bozkurt’a. O da bunun yanlış bir düşünce olduğunu ifade ediyor ve Her ne kadar Amerikan sporu olarak bilinse de Japonya’da da bu sporun ata sporu olduğunu belirtiyor: “Öğrencilerimizin çoğu Türk ama elbette ki yabancı sporcularımız da var” şeklinde konuşuyor.
“AĞAÇ YAŞKEN EĞİLİR” • Bozkurt’a soruyoruz her isteyen akademinizde ders alabilir mi? Cevabı kesin: “Hayır. Yalnızca 10 ila 15 yaş arası çocukları kabul ediyoruz”. Ağaç yaşken eğilir atasözünü bir kez daha hatırlıyoruz. Ancak 16 yaş üstü sporcularının olduğu Yıldız Takımları da var. Ülke çapında genç kabiliyetleri araştırıp yıldız takıma hazırlamak amacında olduklarını söylüyor. Bunun yanı sıra beyzbol kursları ve kampları olduğunu da ekliyor Bozkurt. Özellikle yaz okulları çok ilgi çekiyormuş. Kurslarında da programlara katılan eğitmen ve sporcuları profesyonel anlamda eğittiklerini vurguluyor Bozkurt. Takımlar yurt dışında birçok karşılaşmaya katılmış ve azımsanmayacak başarılara imza atmış. Takımları son olarak geçen aylarda Polonya’yla karşılaşmışlar.
KÜÇÜK LİG • “Amacım Türk çocuklarına beyzbolu sevdirmek” diyen Bozkurt, Türkiye’de yeterli sayıda takım olmadığından yakınıyor. “Bir ülkede herhangi bir sporun tam anlamıyla tanınması için 5-10 takım olması lazım ancak sadece iki takım var” diye ekliyor. TBA’dan yetkililer bu yaş grubunda olan gençlerin varolan Küçük Lig’de oynayabileceğini, bundan iki yıl sonra da 16-18 yaş arası gençlerin şuanki küçüklerin oluşturacağı yıldız ve genç takımlarına kabul edileceklerini söylüyor. Küçük Lig için seçmeler 14 eylülde yapılmış. 5 ekimde de liglerinin başladığını söyleyen Bozkurt, bu konuda oldukça heyecanlı. Küçük Lig’i kurarken hiçbir bürokratik engelle karşılaşmadıklarını da ekliyor: “Her şey istediğimiz gibi ilerledi ve sonunda Küçük Lig’i kurduk.”
TBA ilk elit takımını İtalya’daki 2007 Kenko Baseball Müsabakası’na göndermiş. Her yıl düzenlenen Kenko Baseball turnuvası dünyadaki en kapsamlı gençler turnuvası ve 15 ülkeden binlerce sporcunun katılımıyla gerçekleşiyor. TBA Elit takımı da yeni kurulan bir takım olmasına rağmen dünya çapında başarılarıyla ün salmış Sırbistan’ı yenmeyi başarmış.
TÜRK AİLE YAPISINA UYGUN • Bozkurt, Türkiye’de beyzbolun hak ettiği yere geleceğini belirtiyor ancak “futbola gösterilen ilgiyi hedefliyoruz” gibi iddialı sözlerden de kaçınıyor. Bozkurt, “Maalesef beyzbol Türkiye’de ayağı yere basmayan bir spor dalı. Futbol ve basketbol gibi sporların arkasında çok destek var. Bizse kâr gütmeyen bir akademiyle işlerimizi yürütmeye çalışıyoruz. Beyzbolun Türkiye’de futbol ya da basketbol gibi ilgi göreceğini söylemek biraz saflık olur” şeklinde konuşuyor. Ancak şunu da ekliyor; “Beyzbol Türk aile yapısına çok yatkın bir spor. Beyzbol maçlarında oyuncunun aile bireyleri birlik olup maçı izlemeye giderler. Bizim de aile bağlarımız çok güçlü olduğu için aynı şey yaşanıyor. Hatta bir çocuğa beyzbol eldiveni alırken aileler iki tane almayı tercih ediyor. Bir tane de babaya alıyorlar ki, çocuk boş zamanlarında babasıyla beraber antrenman yapabilirsin!”
Türkiye Beyzbol Akademisi kendilerini ve beyzbolu Türkiye’ye tanıtmak için bir internet sitesi hazırlamış. Adresleri www.turkishbaseball.com. Buradan akademinin yürüttüğü kurslar ve oluşturdukları takımlar hakkında detaylı bilgi edinebilir, yetkililerle temasa geçebilirsiniz.
BEYZBOL NEDİR, NASIL OYNANIR? • Beyzbolun geçmişi 1755’li yıllara kadar uzanan bir spor dalı. Beyzbolun ilk Britanyalılar tarafından bulunduğu ve Kuzey Amerika’ya göç eden Britanyalılar ve İrlandalılar tarafından ABD’ye getirildiği biliniyor. Ancak 19. yüzyılın sonlarına doğru beyzbol ABD’nin milli sporu haline gelmiş ve geniş kitleler tarafından takip edilmeye başlamış. Tarihte oynanan ilk beyzbol maçı da 28 Eylül 1860’da New Jersey’de iki siyahi takım olan Colorado ve New York takımları arasında oynanmıştır. Beyzbol iki takım ve her takımda dokuz oyuncuyla oynanan bir oyundur. Dokuz devrede oynana bu uzun oyun bir takımın topa vuruşuyla başlar, diğer takımın amacı bu topu karşılayarak ellerinde bulunan beyzbol sopasıyla vurmaktır. Dünyada en çok Kuzey Amerika’da oynanan bu spor, Güney Amerika ve Asya’da da büyük ilgi görüyor. ABD’de yayımlanan beyzbol maçları milyonlarca sporseveri ekran başına kilitlemesiyle ünlü. ABD’de Amerikan futbolu ile birlikte en çok ilgi çeken spor dallarından olan beyzbol maçları Avrupa’da da yoğun ilgi görmektedir.
Hollywood seçim havasına girdi (23.09.2008)
Los Angeles’taki Emmy ödül törenine Amerikan seçimlerine yönelik mesajlar damgasını vurdu. En iyi kadın komedyen seçilen Tina Fey ödülünü alırken Cumhuriyetçi adayın başkan yardımcısı Palin’le dalga geçti
BERFİN VARIŞLI
Los Angeles’taki Nokia Theatre’da düzenlenen 60. Emmy Ödülleri önceki gece sahiplerini buldu. Bu yıl ilklerin yaşandığı törenin en belirgin özelliği, ABD halkının pür dikkat beklediği kasım ayındaki ABD başkanlık seçimlerinin etkisinin ödül alan filmlerde ve oyuncuların teşekkür konuşmalarında açık bir şekilde görülmesiydi. Sosyal devrimin tüm dünyaya dalga dalga yayıldığı 1960’larda, New York reklam endüstrisinin içinde bulunduğu durumu anlatan
Mad Men ile, ABD’nin ikinci başkanı John Adams’ın hayat hikayesini konu alan John Adams adlı yedi bölümlük televizyon filmi geceye damgasını vurdu. Mad Men, en iyi senaryo ve en iyi dizi ödülüne layık görülürken, en iyi komedi dizisi seçilen 30 Rock’ın aktörleri Alec Baldwin, Tina Fey en iyi erkek ve kadın oyuncu ödüllerini kimseye kaptırmadı.
İLKLERİN GECESİ • AMC kanalında yayınlanan Mad Men dizisi ödül töreni başladığı 1948’den bu yana, kablolu televizyon kanalından yayınlanıp da Emmy’ye layık görülen ilk dizi olması nedeniyle tarihe geçti. HBO kanalındaki John Adams ise 13 ödülü birden alarak 2004’te 11 ödül alan Pulitzer’li Angels in America’nın ödül rekorunu kırdı.
GECEDE PALİN KONUŞULDU • Cumhuriyetçi Parti başkan yardımcısı adayı Sarah Palin, politik espri ve konuşmaların ağırlığının hissedildiği gecede en çok adı geçen politikacı oldu. Katılımcıların iğneleyici sözlerine mağruz kalan Alaska Valisi’nin adı, törenin ilk dakikalarında sunucu Howie Mandel Palin’le ilgili “Palin nereye gidiyor, hiçbir yere gitmiyor” esprisiyle duyuldu. John Adams’daki rolüyle en iyi mini dizi kadın oyuncusu seçilen Laura Linney ise Palin’i ağır bir şekilde eleştirmekten kaçınmadı. Teşekkür konuşmasının büyük bölümünü başkanlık seçim yarışı hakkındaki fikirlerine ayıran Linney, eski bir toplum gönüllüsü olan Demokratik Parti başkan adayı Barack Obama’ya atıfta bulunarak, “Bu ülkeye asıl hizmeti geçen kişiler toplum gönüllüleri. Dizinin çekimleri sırasında toplum gönüllülerinden büyük yardım gördüm. Hepsine çok teşekkür ederim” dedi. Gecenin belki de en sert Palin yorumu 30 Rock’taki performansıyla en iyi kadın oyuncu ödülüne layık görülen Tina Fey’den geldi. Geçenlerde Saturday Night Live adlı televizyon programında Sarah Palin taklidi yapan Fey, “Bu kadının taklidini 5 kasımda yapmak istiyorum. Sizce de 5 kasım bu kadının taklidini yapmak için uygun bir gün, öyle değil mi” diyerek Palin’i eleştirmeye devam edeceğini söyledi.
Gecede konuşma yapanlar arasında politikaya hiç değinmeyenler de vardı. ABD, Kanada ve Britanya’da milyonları ekran başına kilitleyen The Colbert Report’un usta komedyeni Stephen Colbert, konuşmasında siyasi rengini belirtmezken, daha önceki açıklamalarında ödül töreni gecesinde politik konuşma yapmayacağını açıklayan The Daily Show’un yapımcı ve sunucusu John Stewart, sözünü tutarak politik orucunu bozmadı. CBS kanalında yayınlanan The Smothers Brothers Comedy Hour’un sunucusu Tommy Smothers ise hangi adayı desteklediğini ifade etmeyeceğini belirtti ve ekledi: “Düşünce ve ifade özgürlüğü sözleri sözde kalırsa bir anlam ifade etmez ancak barışın sadece ve sadece savaşla elde edildiği bir zamanda sessiz kalmak benim için oldukça zor.”
BRİTANYA’YA İKİ ÖDÜL • Önceki yıllara nazaran oldukça sönük geçen geceyi izleyen Britanyalılar televizyon yıldızları Tom Wilkinson ve Dame Eileen Atkins’in kazandığı iki ödülle yetinmek zorunda kaldı. Wilkinson John Adams’taki rolüyle en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülüne layık görülürken, Atkins de Britanya’nın devlet kanalı BBC1 ve ABD’de PBS kanalında yayınlanan Cranford adlı dizideki rolüyle en iyi yardımcı kadın oyuncu ödülü aldı.
• GÖRKEMLİ GECEDE ÖDÜL YAĞMURU:
• DRAMA:
• En iyi dizi: Mad Men
• En iyi senaryo: Pushing Daisies
• En iyi erkek oyuncu: Bryan Craston (Breaking Bad)
• En iyi kadın oyuncu: Glenn Close (Damages)
• En iyi senaryo: Matthew Weiner (Mad Men)
• En iyi yönetmen: Greg Yaitenes (House)
• En iyi yardımcı kadın oyuncu: Dianne Wiest
• En iyi yardımcı erkek oyuncu: Zeljko Ivanek (Damages)
• KOMEDİ:
• En iyi yönetmen: Barry Sonnefeld (Pushing Daisies)
• En iyi dizi: 30 Rock
• En iyi kadın oyuncu: Tina Fey (30 Rock)
• En iyi erkek oyuncu: Alec Baldwin (30 Rock)
• En iyi yardımcı kadın oyuncu: Jean Smart (Samantha Who)
• En iyi yardımcı erkek oyuncu: Jeremy Piven (Entourage)
• MİNİ DİZİ:
• En iyi mini dizi: John Adams
• En iyi kadın oyuncu: Laura Linney (John Adams)
• En iyi erkek oyuncu: Paul Giamatti (John Adams)
• En iyi eğlence programı: The Daily Show with John Stewart
• En iyi TV dizisi: Recount
• En iyi senarist: Kirk Ellis (John Adams)
• Eğlence programı dalında en iyi yönetmen: Louis J. Horwitz
• En iyi reality show, yarışma programı: Jeff Probst (Survivor)
BERFİN VARIŞLI
Los Angeles’taki Nokia Theatre’da düzenlenen 60. Emmy Ödülleri önceki gece sahiplerini buldu. Bu yıl ilklerin yaşandığı törenin en belirgin özelliği, ABD halkının pür dikkat beklediği kasım ayındaki ABD başkanlık seçimlerinin etkisinin ödül alan filmlerde ve oyuncuların teşekkür konuşmalarında açık bir şekilde görülmesiydi. Sosyal devrimin tüm dünyaya dalga dalga yayıldığı 1960’larda, New York reklam endüstrisinin içinde bulunduğu durumu anlatan
Mad Men ile, ABD’nin ikinci başkanı John Adams’ın hayat hikayesini konu alan John Adams adlı yedi bölümlük televizyon filmi geceye damgasını vurdu. Mad Men, en iyi senaryo ve en iyi dizi ödülüne layık görülürken, en iyi komedi dizisi seçilen 30 Rock’ın aktörleri Alec Baldwin, Tina Fey en iyi erkek ve kadın oyuncu ödüllerini kimseye kaptırmadı.
İLKLERİN GECESİ • AMC kanalında yayınlanan Mad Men dizisi ödül töreni başladığı 1948’den bu yana, kablolu televizyon kanalından yayınlanıp da Emmy’ye layık görülen ilk dizi olması nedeniyle tarihe geçti. HBO kanalındaki John Adams ise 13 ödülü birden alarak 2004’te 11 ödül alan Pulitzer’li Angels in America’nın ödül rekorunu kırdı.
GECEDE PALİN KONUŞULDU • Cumhuriyetçi Parti başkan yardımcısı adayı Sarah Palin, politik espri ve konuşmaların ağırlığının hissedildiği gecede en çok adı geçen politikacı oldu. Katılımcıların iğneleyici sözlerine mağruz kalan Alaska Valisi’nin adı, törenin ilk dakikalarında sunucu Howie Mandel Palin’le ilgili “Palin nereye gidiyor, hiçbir yere gitmiyor” esprisiyle duyuldu. John Adams’daki rolüyle en iyi mini dizi kadın oyuncusu seçilen Laura Linney ise Palin’i ağır bir şekilde eleştirmekten kaçınmadı. Teşekkür konuşmasının büyük bölümünü başkanlık seçim yarışı hakkındaki fikirlerine ayıran Linney, eski bir toplum gönüllüsü olan Demokratik Parti başkan adayı Barack Obama’ya atıfta bulunarak, “Bu ülkeye asıl hizmeti geçen kişiler toplum gönüllüleri. Dizinin çekimleri sırasında toplum gönüllülerinden büyük yardım gördüm. Hepsine çok teşekkür ederim” dedi. Gecenin belki de en sert Palin yorumu 30 Rock’taki performansıyla en iyi kadın oyuncu ödülüne layık görülen Tina Fey’den geldi. Geçenlerde Saturday Night Live adlı televizyon programında Sarah Palin taklidi yapan Fey, “Bu kadının taklidini 5 kasımda yapmak istiyorum. Sizce de 5 kasım bu kadının taklidini yapmak için uygun bir gün, öyle değil mi” diyerek Palin’i eleştirmeye devam edeceğini söyledi.
Gecede konuşma yapanlar arasında politikaya hiç değinmeyenler de vardı. ABD, Kanada ve Britanya’da milyonları ekran başına kilitleyen The Colbert Report’un usta komedyeni Stephen Colbert, konuşmasında siyasi rengini belirtmezken, daha önceki açıklamalarında ödül töreni gecesinde politik konuşma yapmayacağını açıklayan The Daily Show’un yapımcı ve sunucusu John Stewart, sözünü tutarak politik orucunu bozmadı. CBS kanalında yayınlanan The Smothers Brothers Comedy Hour’un sunucusu Tommy Smothers ise hangi adayı desteklediğini ifade etmeyeceğini belirtti ve ekledi: “Düşünce ve ifade özgürlüğü sözleri sözde kalırsa bir anlam ifade etmez ancak barışın sadece ve sadece savaşla elde edildiği bir zamanda sessiz kalmak benim için oldukça zor.”
BRİTANYA’YA İKİ ÖDÜL • Önceki yıllara nazaran oldukça sönük geçen geceyi izleyen Britanyalılar televizyon yıldızları Tom Wilkinson ve Dame Eileen Atkins’in kazandığı iki ödülle yetinmek zorunda kaldı. Wilkinson John Adams’taki rolüyle en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülüne layık görülürken, Atkins de Britanya’nın devlet kanalı BBC1 ve ABD’de PBS kanalında yayınlanan Cranford adlı dizideki rolüyle en iyi yardımcı kadın oyuncu ödülü aldı.
• GÖRKEMLİ GECEDE ÖDÜL YAĞMURU:
• DRAMA:
• En iyi dizi: Mad Men
• En iyi senaryo: Pushing Daisies
• En iyi erkek oyuncu: Bryan Craston (Breaking Bad)
• En iyi kadın oyuncu: Glenn Close (Damages)
• En iyi senaryo: Matthew Weiner (Mad Men)
• En iyi yönetmen: Greg Yaitenes (House)
• En iyi yardımcı kadın oyuncu: Dianne Wiest
• En iyi yardımcı erkek oyuncu: Zeljko Ivanek (Damages)
• KOMEDİ:
• En iyi yönetmen: Barry Sonnefeld (Pushing Daisies)
• En iyi dizi: 30 Rock
• En iyi kadın oyuncu: Tina Fey (30 Rock)
• En iyi erkek oyuncu: Alec Baldwin (30 Rock)
• En iyi yardımcı kadın oyuncu: Jean Smart (Samantha Who)
• En iyi yardımcı erkek oyuncu: Jeremy Piven (Entourage)
• MİNİ DİZİ:
• En iyi mini dizi: John Adams
• En iyi kadın oyuncu: Laura Linney (John Adams)
• En iyi erkek oyuncu: Paul Giamatti (John Adams)
• En iyi eğlence programı: The Daily Show with John Stewart
• En iyi TV dizisi: Recount
• En iyi senarist: Kirk Ellis (John Adams)
• Eğlence programı dalında en iyi yönetmen: Louis J. Horwitz
• En iyi reality show, yarışma programı: Jeff Probst (Survivor)
Sonbaharda da 'etnik' giyineceğiz (04.09.2008)
Yaz modası yerini yavaş yavaş kış renklerine bırakırken sokakların cümbüşünde büyük payı olan ‘etnik’ kıyafet ve takılar hâlâ revaçta
BERFİN VARIŞLI
Neredeyse gezdiğimiz bütün dükkanlarda, içeri girer girmez keskin bir tütsü kokusu karşılıyor bizi. Sonra da ‘anavatanı kimbilir neresi’ dediğimiz elbiseler... Rengârenk, cıvıl cıvıl etekler, bluzlar, takılar, ayakkabılar. Genelde oldukça iddialı görünüyor ve giymek için biraz da cesaret gerektiriyorlar.
Mesela resmî bir kurumda çalışıyorsanız, gönül rahatlığıyla giyemiyorsunuz bu kıyafetleri. Malum kurallar var... Ancak yine de, etnik kıyafetlere tutkunsanız, kolye küpe gibi aksesuarlarla ya da bir şal ile, giymek zorunda olduğunuz kıyafetlerinize renk katabilirsiniz.
İlginç, ve bir o kadar da rahat olan bu giysileri sanıldığından daha fazla sayıda insan tercih ediyor olabilir aslında. ‘Aman canım bunlar genç işi’ diyen teyzeler neredeyse tarih oldu; bazı teyzeler de şalları başörtüsü olarak kullanabiliyorlar mesela. Ya da şık bir davete giden bir kadının üstünde bu mağazalardan alınmış bir elbise görebiliyorsunuz. Yani kısacası her yaştan her kesimden kadın bu ‘efil efil’ aynı zamanda rahat olan kıyafetleri gardroplarında bulunduruyorlar.
ÇOĞU UZAKDOĞUDAN • Giysiler daha çok Nepal, Hindistan Tayland gibi Asya ve Uzakdoğu ülkelerinden getirtiliyor. Hemen dükkân sahiplerine soruyoruz: “Eh, peki ta oralardan bu kadar malı getirmenin maliyeti ne düzeyde oluyor?” Onların cevabı hazır: “Tabi, gümrük vergisi çok tutuyor!” Aslında bu cevap şaşırtmıyor bizi, beklediğimiz cevap bu.
Ancak yine de tatmin olmuyoruz. Çünkü anavatanlarında bu kıyafetler ‘üç beş’ kuruşa mal ediliyor. Ayrıca kimi dükkân sahiplerinin de Nepal’e ya da Hindistan’a giderek bu kıyafetleri yok pahasına satın aldıklarını, sonra da bavullara doldurulup ülkemize getirdiklerini öğrenmiş olduğumuz için, cevapları kafamızdaki soru işaretinin silinmesine yetmiyor.
FİYATLAR EL YAKIYOR • Neyse işin maddi kısmını çok fazla deşmeden, bu renkli mağazalardaki gezintimize devam ediyoruz. Müşterilerle konuştuğumuzda ilk yakındıkları şey ‘yüksek fiyatlar’: “Altı üstü pamuklu bir etek şu gördüğünüz, bu kadar etmez ki” diyor bir lise öğrencisi. Haklı da; ‘turistik’ bir bölgede olmayan dükkânlarda bile etekler 20 YTL’den başlıyor, 100 YTL’ye kadar çıkıyor. Kapalı çarşı civarındakileri siz hesap edin artık...
Daha çok genç nüfusa hitap ettiğini de düşünürsek, harçlıklarının istedikleri kıyafetlere zor yeteceğini tahmin etmek zor değil. Ancak, haklı olarak, mutlaka almak istiyorlar gördükleri o Hint işi bluzu...
RAHATLIK İLK NEDEN • Hanımlar, bu kıyafetleri daha çok rahat oldukları için seçiyor, çünkü kıyafetlerin hemen hepsi pamuklu kumaştan üretiliyor. Bir müşteri “Yıllardan beri tarzım bu benim. Ancak hiçbir zaman baştan aşağı otantik olmadım ben. Hani olur ya şalvar giyeyim, başıma yazma takayım demedim hiç. Genelde otantik bir bluzun altına kot giyiyorum.
Ya da otantik bir eteğin üstüne düz bir bluz. Yani iki tarzı karıştırıyorum. Yine de üstümde hep etnik bir unsur olmuştur, mesela bir kolye, bir yüzük ya da dediğim gibi işlemeli bir bluz” derken bir başka müşteri kıyafetlerin Anadolu kadınının giydiklerine çok benzediğini ifade ediyor ve “kot ve t-shirt giymektense kendi kıyafet kültürümüze yakın şeyler giymeyi tercih ederim.
Zaten bütün iyi değerlerimizi kaybetmeye başladık. Ahlâki değerlerden, komşuluk değerlerinden bahsediyorum... Bari kıyafetlerimizde kültürümüzü taşıyalım” diyor.
Türbanlı bir hanım da “Hep modern olmaya özeniyoruz. Öyle ki modern olumlu bir kelime olmuş. Ama modern toplumlara baktığımızda kimi değerlerini kaybettiklerini ve tekdüze bir hayat sürdüklerini görüyoruz. Etnik kıyafetlerin ardında bir felsefe var. Ben bu nedenle onları tercih ediyorum” yorumunu yapıyor.
HER YAŞTAN MÜDAVİMİ VAR • Orta yaşlı bir teyze de bu tür etnik mağazaların müdavimi olduğunu belirterek “Ben doğma büyüme Konyalı’yım. Bizim kültürümüzde işbölümü var, yardımseverlik var.
Örneğin yapılan işlemelerde genç kızlar duygularını işlerler. Biz de genç kızken böyle yaptık ve kendi diktiğimiz kıyafetleri giydik. Bizim eskiden giydiğimiz kıyafetlerle bunlar çok benzerlik gösteriyor. O yüzden bu kıyafetleri tercih ediyorum” diyor.
Öğretmen olduğunu söyleyen orta yaşlı bir hanım da okula bu tarz kıyafetlerle gitmenin zor olup olmadığını sorduğumuzda, “Okula baştan aşağı etnik kıyafetle gitmem yanlış olur, çünkü mesleğimin bir ciddiyeti var. Ancak mesela siyah klasik kesim bir eteğin üstüne buradan aldığım renkli bir bluz giyebiliyorum. Ya da burada aldığım yüzükleri takabiliyorum. Böylece tarzımı da kendim belirlemiş oluyorum” diyor.
Bu kıyafetlerin hep yazlık olduğunu fark ediyoruz. Eylül ayına girdiğimiz şu günlerde, “bu kıyafetler dolaplara kaldırılmayacak mı” sorusu geçiyor akıllarımızdan. Bir dükkân sahibi; “Asıl kışlık kıyafetlerimiz daha çok satılıyor” diyor.
“Kadifeler, keçeden aksesuarlar, montlar çok rağbet görüyor. Bu yüzden de şu an yazlıkları indirime soktuk” diyerek aydınlatıyor bizi sözümona. Çünkü biz bu açıklamadan sonra fiyatların “indirimli” olduğunu öğrenmenin şokunu yaşıyoruz.
KENDİ KİMLİĞİNİ BULMAK • Müşterilerle konuştuktan sonra anlıyoruz ki, işin sırrı orijinallikte. Bu giysiler hiçbir şeyin taklidi değil; hepsi kendine özgü. Giysilerin anavatanlarında kadınların giydikleri özellikte hepsi. Bir de bizim kültürümüzün bir parçası olan kıyafetlerimize epeyce benziyorlar.
Dükkân sahipleri de bu avantajdan yararlanıyor zaten, zira müşterilere “tuhaf” ya da “yabancı” gelmiyor bu çizgilerin hiç biri. Gayet akıllıca bir yaklaşımla, farklı tarzları kombine ettikleri çizgileri var dükkânların. Örneğin Nepal’in simgelerini barındıran bir elbisenin altına deriden yapılmış el işi bir çarık giyebiliyorsunuz pekâlâ.
Adeta birbirini tamamlıyor bu iki kültür. Bir de işin renk boyutu var tabi. Anadolu kadınını bir düşünün; elbiseleri rengârenktir; ellerindeki kınalar, şalvarları, yazmaları...
BİRAZ ANADOLU BİRAZ UZAKDOĞU
Sabahın köründe düştük yollara. Nereye gidelim de etnik kıyafetleri giyen hanımları bulalım dedik ve İstiklal caddesinin bizim için biçilmiş kaftan olduğuna karar verdik. Ancak biraz erken saatte gitmişiz demek ki, kalabalıklığıyla meşhur İstiklal’de in-cin top oynuyordu. Bırakın etnik kıyafetli birini bulmayı simitçilerden ve işine yetişmeye çalışan esnaftan başka kimse yoktu etrafta. Ancak yılmadık.
Ellerimizde kayıt cihazımız ve fotoğraf makinamızla etrafa bakınmaya başladık. Ve bingo!
Fotoğrafını çekmek istediğimiz ilk ‘etnik kızı’ bulduk. Aslında biz haber ararken haber bizim ayağımıza geldi diyebiliriz. Soluklanmak için oturduğumuz bir cafe’de rastladık Gülsen’e. İlk olarak da neden bu tarz kıyafetleri seçtiğini sorduk genç hanıma. O da bize “Böyle giyinmeyi seviyorum çünkü bizim o tarafın kıyafetlerine benziyor.
Böyle kendimi rahat hissediyorum” dedi. Gülsen, bu topraklarda doğup büyümüş modern bir genç kız. Memleketindeki kadınların kıyafetlerine çok benzediği için, bu kıyafetler içinde kendini huzurlu hissettiğini söyledi bize. Çenesinin üstündeki ‘piercing’i ve gözlerindeki sürmeleriyle sıradanlıktan çok uzaktı Gülsen. Aslında amacı toplumdan farklı olmak değilmiş, ama tekdüzelikten de nefret edermiş ve kendi kimliğini bu tarzda bulduğu için bu kıyafetler içinde rahat ve mutluymuş...
Bir başka etnik giyim tutkunu Didem de bu işin bir felsefesi olduğuna inandığını söyledi bize. Bir yandan da, etnik kıyafetlerin moda olmasından yakındı: “Artık herkes bu tür kıyafetler giyiyor, ardındaki felsefeden haberi olmadan... Örneğin taktığın bir şalın arkasında emek var, göz nuru var. Bu kıyafetlerin hepsi el yapımı.
Bu yüzden artık sıradan hale gelen bu kıyafetlerin ardındaki hikâyeyi bilmeden giyiyor insanlar. Buna biraz kızıyorum” diyor. Bizim buradan anladığımız ise şu: Etnik kıyafetlerin tutkunları herkesin üstünde bu kıyafetleri görmekten biraz sıkılmış.
Amaçlarının sıradanlıktan kaçmak olduğunu söyleyen bu hanımlar ‘etnik kıyafet furyası’nın bir parçası olmak istemiyorlar ve giydikleri her eteğin elbisenin ya da parmaklarına taktıkları yüzüğün özgün bir üretim olarak kendilerini farklı kılan unsurlar olduğunu hissedip yaşamak arzusundalar. Onlara göre her etnik giysinin, takının bir anlamı var ve ancak bunu anlayıp o ürünün değerini bilen insanlar bunları taşımalı. Bizce haklılar! Siz ne dersiniz?
BERFİN VARIŞLI
Neredeyse gezdiğimiz bütün dükkanlarda, içeri girer girmez keskin bir tütsü kokusu karşılıyor bizi. Sonra da ‘anavatanı kimbilir neresi’ dediğimiz elbiseler... Rengârenk, cıvıl cıvıl etekler, bluzlar, takılar, ayakkabılar. Genelde oldukça iddialı görünüyor ve giymek için biraz da cesaret gerektiriyorlar.
Mesela resmî bir kurumda çalışıyorsanız, gönül rahatlığıyla giyemiyorsunuz bu kıyafetleri. Malum kurallar var... Ancak yine de, etnik kıyafetlere tutkunsanız, kolye küpe gibi aksesuarlarla ya da bir şal ile, giymek zorunda olduğunuz kıyafetlerinize renk katabilirsiniz.
İlginç, ve bir o kadar da rahat olan bu giysileri sanıldığından daha fazla sayıda insan tercih ediyor olabilir aslında. ‘Aman canım bunlar genç işi’ diyen teyzeler neredeyse tarih oldu; bazı teyzeler de şalları başörtüsü olarak kullanabiliyorlar mesela. Ya da şık bir davete giden bir kadının üstünde bu mağazalardan alınmış bir elbise görebiliyorsunuz. Yani kısacası her yaştan her kesimden kadın bu ‘efil efil’ aynı zamanda rahat olan kıyafetleri gardroplarında bulunduruyorlar.
ÇOĞU UZAKDOĞUDAN • Giysiler daha çok Nepal, Hindistan Tayland gibi Asya ve Uzakdoğu ülkelerinden getirtiliyor. Hemen dükkân sahiplerine soruyoruz: “Eh, peki ta oralardan bu kadar malı getirmenin maliyeti ne düzeyde oluyor?” Onların cevabı hazır: “Tabi, gümrük vergisi çok tutuyor!” Aslında bu cevap şaşırtmıyor bizi, beklediğimiz cevap bu.
Ancak yine de tatmin olmuyoruz. Çünkü anavatanlarında bu kıyafetler ‘üç beş’ kuruşa mal ediliyor. Ayrıca kimi dükkân sahiplerinin de Nepal’e ya da Hindistan’a giderek bu kıyafetleri yok pahasına satın aldıklarını, sonra da bavullara doldurulup ülkemize getirdiklerini öğrenmiş olduğumuz için, cevapları kafamızdaki soru işaretinin silinmesine yetmiyor.
FİYATLAR EL YAKIYOR • Neyse işin maddi kısmını çok fazla deşmeden, bu renkli mağazalardaki gezintimize devam ediyoruz. Müşterilerle konuştuğumuzda ilk yakındıkları şey ‘yüksek fiyatlar’: “Altı üstü pamuklu bir etek şu gördüğünüz, bu kadar etmez ki” diyor bir lise öğrencisi. Haklı da; ‘turistik’ bir bölgede olmayan dükkânlarda bile etekler 20 YTL’den başlıyor, 100 YTL’ye kadar çıkıyor. Kapalı çarşı civarındakileri siz hesap edin artık...
Daha çok genç nüfusa hitap ettiğini de düşünürsek, harçlıklarının istedikleri kıyafetlere zor yeteceğini tahmin etmek zor değil. Ancak, haklı olarak, mutlaka almak istiyorlar gördükleri o Hint işi bluzu...
RAHATLIK İLK NEDEN • Hanımlar, bu kıyafetleri daha çok rahat oldukları için seçiyor, çünkü kıyafetlerin hemen hepsi pamuklu kumaştan üretiliyor. Bir müşteri “Yıllardan beri tarzım bu benim. Ancak hiçbir zaman baştan aşağı otantik olmadım ben. Hani olur ya şalvar giyeyim, başıma yazma takayım demedim hiç. Genelde otantik bir bluzun altına kot giyiyorum.
Ya da otantik bir eteğin üstüne düz bir bluz. Yani iki tarzı karıştırıyorum. Yine de üstümde hep etnik bir unsur olmuştur, mesela bir kolye, bir yüzük ya da dediğim gibi işlemeli bir bluz” derken bir başka müşteri kıyafetlerin Anadolu kadınının giydiklerine çok benzediğini ifade ediyor ve “kot ve t-shirt giymektense kendi kıyafet kültürümüze yakın şeyler giymeyi tercih ederim.
Zaten bütün iyi değerlerimizi kaybetmeye başladık. Ahlâki değerlerden, komşuluk değerlerinden bahsediyorum... Bari kıyafetlerimizde kültürümüzü taşıyalım” diyor.
Türbanlı bir hanım da “Hep modern olmaya özeniyoruz. Öyle ki modern olumlu bir kelime olmuş. Ama modern toplumlara baktığımızda kimi değerlerini kaybettiklerini ve tekdüze bir hayat sürdüklerini görüyoruz. Etnik kıyafetlerin ardında bir felsefe var. Ben bu nedenle onları tercih ediyorum” yorumunu yapıyor.
HER YAŞTAN MÜDAVİMİ VAR • Orta yaşlı bir teyze de bu tür etnik mağazaların müdavimi olduğunu belirterek “Ben doğma büyüme Konyalı’yım. Bizim kültürümüzde işbölümü var, yardımseverlik var.
Örneğin yapılan işlemelerde genç kızlar duygularını işlerler. Biz de genç kızken böyle yaptık ve kendi diktiğimiz kıyafetleri giydik. Bizim eskiden giydiğimiz kıyafetlerle bunlar çok benzerlik gösteriyor. O yüzden bu kıyafetleri tercih ediyorum” diyor.
Öğretmen olduğunu söyleyen orta yaşlı bir hanım da okula bu tarz kıyafetlerle gitmenin zor olup olmadığını sorduğumuzda, “Okula baştan aşağı etnik kıyafetle gitmem yanlış olur, çünkü mesleğimin bir ciddiyeti var. Ancak mesela siyah klasik kesim bir eteğin üstüne buradan aldığım renkli bir bluz giyebiliyorum. Ya da burada aldığım yüzükleri takabiliyorum. Böylece tarzımı da kendim belirlemiş oluyorum” diyor.
Bu kıyafetlerin hep yazlık olduğunu fark ediyoruz. Eylül ayına girdiğimiz şu günlerde, “bu kıyafetler dolaplara kaldırılmayacak mı” sorusu geçiyor akıllarımızdan. Bir dükkân sahibi; “Asıl kışlık kıyafetlerimiz daha çok satılıyor” diyor.
“Kadifeler, keçeden aksesuarlar, montlar çok rağbet görüyor. Bu yüzden de şu an yazlıkları indirime soktuk” diyerek aydınlatıyor bizi sözümona. Çünkü biz bu açıklamadan sonra fiyatların “indirimli” olduğunu öğrenmenin şokunu yaşıyoruz.
KENDİ KİMLİĞİNİ BULMAK • Müşterilerle konuştuktan sonra anlıyoruz ki, işin sırrı orijinallikte. Bu giysiler hiçbir şeyin taklidi değil; hepsi kendine özgü. Giysilerin anavatanlarında kadınların giydikleri özellikte hepsi. Bir de bizim kültürümüzün bir parçası olan kıyafetlerimize epeyce benziyorlar.
Dükkân sahipleri de bu avantajdan yararlanıyor zaten, zira müşterilere “tuhaf” ya da “yabancı” gelmiyor bu çizgilerin hiç biri. Gayet akıllıca bir yaklaşımla, farklı tarzları kombine ettikleri çizgileri var dükkânların. Örneğin Nepal’in simgelerini barındıran bir elbisenin altına deriden yapılmış el işi bir çarık giyebiliyorsunuz pekâlâ.
Adeta birbirini tamamlıyor bu iki kültür. Bir de işin renk boyutu var tabi. Anadolu kadınını bir düşünün; elbiseleri rengârenktir; ellerindeki kınalar, şalvarları, yazmaları...
BİRAZ ANADOLU BİRAZ UZAKDOĞU
Sabahın köründe düştük yollara. Nereye gidelim de etnik kıyafetleri giyen hanımları bulalım dedik ve İstiklal caddesinin bizim için biçilmiş kaftan olduğuna karar verdik. Ancak biraz erken saatte gitmişiz demek ki, kalabalıklığıyla meşhur İstiklal’de in-cin top oynuyordu. Bırakın etnik kıyafetli birini bulmayı simitçilerden ve işine yetişmeye çalışan esnaftan başka kimse yoktu etrafta. Ancak yılmadık.
Ellerimizde kayıt cihazımız ve fotoğraf makinamızla etrafa bakınmaya başladık. Ve bingo!
Fotoğrafını çekmek istediğimiz ilk ‘etnik kızı’ bulduk. Aslında biz haber ararken haber bizim ayağımıza geldi diyebiliriz. Soluklanmak için oturduğumuz bir cafe’de rastladık Gülsen’e. İlk olarak da neden bu tarz kıyafetleri seçtiğini sorduk genç hanıma. O da bize “Böyle giyinmeyi seviyorum çünkü bizim o tarafın kıyafetlerine benziyor.
Böyle kendimi rahat hissediyorum” dedi. Gülsen, bu topraklarda doğup büyümüş modern bir genç kız. Memleketindeki kadınların kıyafetlerine çok benzediği için, bu kıyafetler içinde kendini huzurlu hissettiğini söyledi bize. Çenesinin üstündeki ‘piercing’i ve gözlerindeki sürmeleriyle sıradanlıktan çok uzaktı Gülsen. Aslında amacı toplumdan farklı olmak değilmiş, ama tekdüzelikten de nefret edermiş ve kendi kimliğini bu tarzda bulduğu için bu kıyafetler içinde rahat ve mutluymuş...
Bir başka etnik giyim tutkunu Didem de bu işin bir felsefesi olduğuna inandığını söyledi bize. Bir yandan da, etnik kıyafetlerin moda olmasından yakındı: “Artık herkes bu tür kıyafetler giyiyor, ardındaki felsefeden haberi olmadan... Örneğin taktığın bir şalın arkasında emek var, göz nuru var. Bu kıyafetlerin hepsi el yapımı.
Bu yüzden artık sıradan hale gelen bu kıyafetlerin ardındaki hikâyeyi bilmeden giyiyor insanlar. Buna biraz kızıyorum” diyor. Bizim buradan anladığımız ise şu: Etnik kıyafetlerin tutkunları herkesin üstünde bu kıyafetleri görmekten biraz sıkılmış.
Amaçlarının sıradanlıktan kaçmak olduğunu söyleyen bu hanımlar ‘etnik kıyafet furyası’nın bir parçası olmak istemiyorlar ve giydikleri her eteğin elbisenin ya da parmaklarına taktıkları yüzüğün özgün bir üretim olarak kendilerini farklı kılan unsurlar olduğunu hissedip yaşamak arzusundalar. Onlara göre her etnik giysinin, takının bir anlamı var ve ancak bunu anlayıp o ürünün değerini bilen insanlar bunları taşımalı. Bizce haklılar! Siz ne dersiniz?
'20 Soru' için el rehberi (02.09.2008)
Taraf’ın arka sayfasında tiryakilik yaratan 20 Soru köşesinden on aydır yüzlerce isim geldi geçti. Sizin için bugüne kadar verilen cevapların ardındaki bilinmeyen hikâyeleri derleyerek bir rehber hazırladık
BERFİN VARIŞLI/ALAZ KUSEYRİ
Gazetemiz Taraf’ın ilk çıktığı günden itibaren arka sayfasında 20 Soru köşesi yayımlanıyor. Köşemizin fikir babası Fransız yazar Marcel Proust. Bu fikri geliştirip gazetemize koymayı aklımıza düşürenler de Bernard Pivot ve James Lipton. Toplumsal Onarım ve Siyasal Rehabilitasyon Anabilim Dalı Başkanı, Ruh ve Sinir Hastalıkları Mütehassısı olan yazarımız Dr Sivilay Abla’nın “Ufak tefek bir anket, sorular sıradan gözüküyor ama insanların ciğerini söküyor.
Laf arasında soruları cevaplayanlar, içlerinin dışlarına çıktıklarını fark etmiyorlar” şeklinde tanımladığı 20 Soru’da bugüne kadar yayımlanan 300’e yakın cevabı sizler için tekrar okuduk, ilginç cevapların hikâyelerini derledik.
Duyduğumuza göre 20 Soru’yu okuyanlar hemen “Kahramanınız kim?” sorusunun cevabına göz atıyormuş. Biz de oradan yola çıkalım dedik. Bu soruya en çok “Atatürk” cevabı veriliyor. Daha ilginç olanların hikâyelerini şimdi size anlatıyoruz.
YOL GÖSTEREN KOVBOY • Şair Ahmet Telli’nin kahramanı Pekos Bill meslektaşlarından farklı bir kovboy. Amerikan folklor kültürüne ait bir kahraman olan Pekos Bill 1949’da Guido Martino tarafından yaratılan İtalyan çizgi romanın da ana kahramanı.
Meksikalı kovboy Pekos Bill silah kullanmayan, suçluları yakaladıktan sonra onlara doğru yolu gösterip serbest bırakan efsanevi bir isim. Pekos Bill çocukların sevgilisi, ne de olsa hayvan ve doğa sevgisiyle göze çarpıyor. Türkiye’de yayımlanan ilk çizgi roman olmasıyla da zihinlerde yer eden Pekos Bill, Teksas ve Tommiks furyasının ilham perisi olarak çizgi roman tarihine geçmişti.
YANKI YAZGAN GOLDMUND HAYRANI • Psikiyatrist Yankı Yazgan’ın kahramanı Hermann Hesse’nin Narziss ve Goldmund romanından Goldmund. Kitabın başkahramanı Goldmund hayli ilginç bir karakter. Arkadaşı Narziss’le bir manastırda dini eğitim almakta olan Goldmund, okuldan kaçtığı bir gün, ormanda gezinirken çok güzel bir kızla karşılaşır.
Kızın onu öpmesinden sonra hiçbir zaman bir rahip olamayacağını anlar. Sonuçta Katolik Manastırı’nı bırakıp, ‘hayatın anlamını’ aramaya koyulur. Çalışkan ve başarılı, temelinde Tanrı öğretisi bulunan akıl yürütmelere yürekten bağlı bir karakter olan Narziss’e taban tabana zıt biri olan Goldmund, aslında öğrencilik yıllarında da zaman zaman tutarsız düşüncelerle özgürlüğe yönelmiş bir karakter.
Ortaçağ Almanya’sında geçen romanda daha önce kendini bile tanımayan, sadece Narziss’in söyledikleriyle yaşayan Goldmund’un kimliğini bulmasında ve hayatın anlamını aramasındaki itici güç olan kadın ve cinselliği kapsayan günah olgusunun beraberinde getirdikleri özgürlük okuyucunun aklında yer etmiştir.
TEOMAN’IN KAHRAMANI: SAKALLI CELAL • Cumhuriyet dönemi filozoflarından, asıl adı Celal Yalınız olan Sakallı Celal, Galatasaray Lisesi’nde ve Anadolu’nun çeşitli şehirlerinde öğretmenlik yapmıştır. Yazılı bir eser bırakmamış olan Sakallı Celal, yetiştirdiği öğrencileri ve yakın arkadaşlarıyla Türk edebiyat ve felsefe tarihine damgasını vurmuştur.
Nazım Hikmet’e öğrencim diyen Sakallı Celal’in Ahmet Haşim, Haldun Taner, Orhan Veli, Nurullah Ataç gibi edebiyat dünyasından yakın dostları bulunuyor. Yaşamı hakkında pek bilgi bulunmayan Sakallı Celal’i en son Orhan Karaveli “Sakallı Celal” kitabıyla anlattı.
GAZETECİNİN KAHRAMANI GAZETECİ • Fehmi Koru’nun kahramanı ABD’li gazeteci Isidor Feinstein Stone. Okurlarının I. F. Stone olarak tanıdığı gazeteci ABD medyasının efsanelerinden. Radikal yazılarıyla çok sayıda okuru etkileyen Stone 1907’de 14 yaşında gazeteciliğe atılmışve o yıllarda çıkardığı iki yapraklı bültenle adından söz ettirmiştir.
I. F. Stone Weekly adlı bu bülteni 1953’ten 1971’e kadar yayımlayan ABD’li gazeteci böylece gazetecilik tarihine geçmiş, tek bir kişinin neler başarabileceğini göstermiştir. Irkçılık karşıtı Stone, ABD medyasının korkulu rüyası McCarthy’nin de en güçlü karşıtlarından biriydi.
I. F. Stone Weekly’i evinde hazırlayan Stone, resmi belgeleri inceleyip, yalanları ifşa ediyordu. Böylece Washington bürokrasisi ve güç odaklarının korkulu rüyası haline gelmişti.
BÖYLE KELİME OLUR MU? • Aktör Tamer Karadağlı’nın en sevdiği kelime Disney yapımı ünlü müzikal Mary Poppins’te geçen bir şarkı ismi: Supercalifragilisticexpialidocious. Mary Poppins hem filmin adı hem de bu filmdeki rolüyle en iyi kadın oyuncu oskarı alan Julie Andrews’in canlandırdığı karakterin ismi.
Anlamsız olduğu kadar eğlenceli de olan şarkının o yıllarda dillere dolandığını da belirtmeliyiz. İngilizcenin en uzun kelimesi olan bu kelime Amerikan Film Enstitüsü’nin 2004 yılında açıkladığı Sinema Tarihinin En İyi 100 Şarkısı listesinde 36. sırada bulunuyor. Tam olarak hiçbir anlama gelmeyen ‘supercalifragilisticexpialidocious’ kelime oyunları severlerin en çok ilgisini çekenlerden biri.
KENDİSİ OLMASAYMIŞ NİHİLİST BAZAROV OLURMUŞ • Ünlü yazar Adalet Ağaoğlu ‘kendiniz olmasaydınız kim olurdunuz’ sorumuza Bazarov olurdum diye cevap verdi. Bazarov kim derseniz hemen anlatalım: Ivan Turgenyev’in 1862’de kaleme aldığı en meşhur romanı ‘Babalar ve Oğulları’nın nihilist karakter Bazarov’un tam adı Vevgeniy Vasilyiç Bazarov.
Roman’daki baba ve oğul karakterleri iki Rus jenerasyonu arasındaki artan bölünmüşlüğü, Yengev Basarov ise nihilistliği (hayatın hiçlik derecesinde önemsiz olduğunu ve ölümden sonra hiçbir şey olmadığını savunan görüş) temsil eder. Bir fen bilimcisi olan Bazarov’un tüm çabaları başarılı bir doktor olmaktır.
Tüm insani duygulardan arınmış bir kişilik olan Bazarov’un nihilist düşüncelerine ve hatta hayatına inen en büyük darbe aşk’tır. Varlıklı bir dul olan Anna Odintsova’ya tutulan Bazarov, Anna’nın onu reddetmesiyle bozguna uğramıştır.
Aşkına karşılık bulamayan Bazarov, düşünce yapısına tamamen ters bu olgunun yani aşkın pençesindeyken ailesinin yanına dönmüş ve yakalandığı amansız tifüs hastalığı onun ölümüne sebep olmuştur
“Bu da geçer yahu”cular...
Siyaset Bilimci Baskın Oran, İstanbul Tarihi Türk Musikisi Topluluğu Müdürü Ömer Tuğrul İnançer ve Kenan Işık’ın hayat felsefesini hattatların yazmayı en çok sevdiği “Bu da geçer ya hu” sözü özetliyor. İranlı mutasavvıf, şair Feriduddin Attar’ın 1187’de kaleme aldığı 4724 beyitten oluşan Mantık Al- Tayr adlı eserinde anlattığı “Bu da geçer ya hu”nun hikâyesi şöyle:
Abdal’ın biri çıktığı gezide bir köye uğrar. Köy halkına nerede kalabileceğini sorar. Köylüler ona köyün Şakir ve Haddad adında iki zengini olduğunu söylerler ve Şakir’in evini tarif ederler. Şakir Abdalı evinde ağırlar, yedirir, içirir. Abdal gezisine devam etmek için evden ayrılırken Şakir’e “Bu kadar zengin olduğun için şükret” der. Şakir ona “Bu da geçer” der.
Abdal aklında bu cevapla yollara düşer. Birkaç yıl sonra aynı köye uğradığında Şakir’i ziyaret etmek ister. Fakat bir sel felaketinde Şakir’in tüm varlığı yok olmuştur. Şakir artık Haddad’ın yanında hizmetçi olarak çalışmaktadır. Şakir abdalı yoksul evinde ağırlar bu sefer. Abdal ne kadar üzgün olduğunu anlatınca, Şakir ona “Bu da geçer” der yine.
Abdal yine yollara düşer. Aradan yıllar geçtikten sonra yine aynı köye Şakir’in yanına gider. Haddad ölmüş, kimsesi olmadığı için tüm varlığını Şakir’e bırakmıştır. Abdal sevinçlidir, Şakir’in ise cevabı hazırdır: Bu da geçer. Abdal yollara düşer... Yıllar sonra dostu Şakir’i yine ziyaret etmek istediğinde Şakir’in öldüğünü öğrenir. Mezarına gider. Mezar taşında “Bu da geçer” yazmaktadır.
Abdala yollar görünür... Gezer gezer gezer... “Ölümün nesi geçer ki” diye düşünmektedir bir yandan da. Bu sefer köye uğradığında Şakir’in mezarını yerinde bulamaz. Yaşanan sel felaketi sonrası mezar da dahil olmak üzere her şey yok olmuştur. O dönemde ülkenin padişahı kendisine bir yüzük yapılmasını ister.
Üzüldüğünde de sevindiğinde de bunun geçici olduğunu, duyguların esiri olmamak gerektiğini hatırlatacak bir yüzük istemektedir. Vezirler haber salar dört bir yana, ama padişahın istediğini bulamamaktadırlar.
En sonunda haberi alan Abdal padişahın kuyumcusuna bu hikâyeyi yazar. Kuyumcu yüzüğü yapar ve padişaha sunar. Padişah yüzüğü çok beğenmiştir, üzerinde “Bu da geçer ya hu” yazmaktadır.
BERFİN VARIŞLI/ALAZ KUSEYRİ
Gazetemiz Taraf’ın ilk çıktığı günden itibaren arka sayfasında 20 Soru köşesi yayımlanıyor. Köşemizin fikir babası Fransız yazar Marcel Proust. Bu fikri geliştirip gazetemize koymayı aklımıza düşürenler de Bernard Pivot ve James Lipton. Toplumsal Onarım ve Siyasal Rehabilitasyon Anabilim Dalı Başkanı, Ruh ve Sinir Hastalıkları Mütehassısı olan yazarımız Dr Sivilay Abla’nın “Ufak tefek bir anket, sorular sıradan gözüküyor ama insanların ciğerini söküyor.
Laf arasında soruları cevaplayanlar, içlerinin dışlarına çıktıklarını fark etmiyorlar” şeklinde tanımladığı 20 Soru’da bugüne kadar yayımlanan 300’e yakın cevabı sizler için tekrar okuduk, ilginç cevapların hikâyelerini derledik.
Duyduğumuza göre 20 Soru’yu okuyanlar hemen “Kahramanınız kim?” sorusunun cevabına göz atıyormuş. Biz de oradan yola çıkalım dedik. Bu soruya en çok “Atatürk” cevabı veriliyor. Daha ilginç olanların hikâyelerini şimdi size anlatıyoruz.
YOL GÖSTEREN KOVBOY • Şair Ahmet Telli’nin kahramanı Pekos Bill meslektaşlarından farklı bir kovboy. Amerikan folklor kültürüne ait bir kahraman olan Pekos Bill 1949’da Guido Martino tarafından yaratılan İtalyan çizgi romanın da ana kahramanı.
Meksikalı kovboy Pekos Bill silah kullanmayan, suçluları yakaladıktan sonra onlara doğru yolu gösterip serbest bırakan efsanevi bir isim. Pekos Bill çocukların sevgilisi, ne de olsa hayvan ve doğa sevgisiyle göze çarpıyor. Türkiye’de yayımlanan ilk çizgi roman olmasıyla da zihinlerde yer eden Pekos Bill, Teksas ve Tommiks furyasının ilham perisi olarak çizgi roman tarihine geçmişti.
YANKI YAZGAN GOLDMUND HAYRANI • Psikiyatrist Yankı Yazgan’ın kahramanı Hermann Hesse’nin Narziss ve Goldmund romanından Goldmund. Kitabın başkahramanı Goldmund hayli ilginç bir karakter. Arkadaşı Narziss’le bir manastırda dini eğitim almakta olan Goldmund, okuldan kaçtığı bir gün, ormanda gezinirken çok güzel bir kızla karşılaşır.
Kızın onu öpmesinden sonra hiçbir zaman bir rahip olamayacağını anlar. Sonuçta Katolik Manastırı’nı bırakıp, ‘hayatın anlamını’ aramaya koyulur. Çalışkan ve başarılı, temelinde Tanrı öğretisi bulunan akıl yürütmelere yürekten bağlı bir karakter olan Narziss’e taban tabana zıt biri olan Goldmund, aslında öğrencilik yıllarında da zaman zaman tutarsız düşüncelerle özgürlüğe yönelmiş bir karakter.
Ortaçağ Almanya’sında geçen romanda daha önce kendini bile tanımayan, sadece Narziss’in söyledikleriyle yaşayan Goldmund’un kimliğini bulmasında ve hayatın anlamını aramasındaki itici güç olan kadın ve cinselliği kapsayan günah olgusunun beraberinde getirdikleri özgürlük okuyucunun aklında yer etmiştir.
TEOMAN’IN KAHRAMANI: SAKALLI CELAL • Cumhuriyet dönemi filozoflarından, asıl adı Celal Yalınız olan Sakallı Celal, Galatasaray Lisesi’nde ve Anadolu’nun çeşitli şehirlerinde öğretmenlik yapmıştır. Yazılı bir eser bırakmamış olan Sakallı Celal, yetiştirdiği öğrencileri ve yakın arkadaşlarıyla Türk edebiyat ve felsefe tarihine damgasını vurmuştur.
Nazım Hikmet’e öğrencim diyen Sakallı Celal’in Ahmet Haşim, Haldun Taner, Orhan Veli, Nurullah Ataç gibi edebiyat dünyasından yakın dostları bulunuyor. Yaşamı hakkında pek bilgi bulunmayan Sakallı Celal’i en son Orhan Karaveli “Sakallı Celal” kitabıyla anlattı.
GAZETECİNİN KAHRAMANI GAZETECİ • Fehmi Koru’nun kahramanı ABD’li gazeteci Isidor Feinstein Stone. Okurlarının I. F. Stone olarak tanıdığı gazeteci ABD medyasının efsanelerinden. Radikal yazılarıyla çok sayıda okuru etkileyen Stone 1907’de 14 yaşında gazeteciliğe atılmışve o yıllarda çıkardığı iki yapraklı bültenle adından söz ettirmiştir.
I. F. Stone Weekly adlı bu bülteni 1953’ten 1971’e kadar yayımlayan ABD’li gazeteci böylece gazetecilik tarihine geçmiş, tek bir kişinin neler başarabileceğini göstermiştir. Irkçılık karşıtı Stone, ABD medyasının korkulu rüyası McCarthy’nin de en güçlü karşıtlarından biriydi.
I. F. Stone Weekly’i evinde hazırlayan Stone, resmi belgeleri inceleyip, yalanları ifşa ediyordu. Böylece Washington bürokrasisi ve güç odaklarının korkulu rüyası haline gelmişti.
BÖYLE KELİME OLUR MU? • Aktör Tamer Karadağlı’nın en sevdiği kelime Disney yapımı ünlü müzikal Mary Poppins’te geçen bir şarkı ismi: Supercalifragilisticexpialidocious. Mary Poppins hem filmin adı hem de bu filmdeki rolüyle en iyi kadın oyuncu oskarı alan Julie Andrews’in canlandırdığı karakterin ismi.
Anlamsız olduğu kadar eğlenceli de olan şarkının o yıllarda dillere dolandığını da belirtmeliyiz. İngilizcenin en uzun kelimesi olan bu kelime Amerikan Film Enstitüsü’nin 2004 yılında açıkladığı Sinema Tarihinin En İyi 100 Şarkısı listesinde 36. sırada bulunuyor. Tam olarak hiçbir anlama gelmeyen ‘supercalifragilisticexpialidocious’ kelime oyunları severlerin en çok ilgisini çekenlerden biri.
KENDİSİ OLMASAYMIŞ NİHİLİST BAZAROV OLURMUŞ • Ünlü yazar Adalet Ağaoğlu ‘kendiniz olmasaydınız kim olurdunuz’ sorumuza Bazarov olurdum diye cevap verdi. Bazarov kim derseniz hemen anlatalım: Ivan Turgenyev’in 1862’de kaleme aldığı en meşhur romanı ‘Babalar ve Oğulları’nın nihilist karakter Bazarov’un tam adı Vevgeniy Vasilyiç Bazarov.
Roman’daki baba ve oğul karakterleri iki Rus jenerasyonu arasındaki artan bölünmüşlüğü, Yengev Basarov ise nihilistliği (hayatın hiçlik derecesinde önemsiz olduğunu ve ölümden sonra hiçbir şey olmadığını savunan görüş) temsil eder. Bir fen bilimcisi olan Bazarov’un tüm çabaları başarılı bir doktor olmaktır.
Tüm insani duygulardan arınmış bir kişilik olan Bazarov’un nihilist düşüncelerine ve hatta hayatına inen en büyük darbe aşk’tır. Varlıklı bir dul olan Anna Odintsova’ya tutulan Bazarov, Anna’nın onu reddetmesiyle bozguna uğramıştır.
Aşkına karşılık bulamayan Bazarov, düşünce yapısına tamamen ters bu olgunun yani aşkın pençesindeyken ailesinin yanına dönmüş ve yakalandığı amansız tifüs hastalığı onun ölümüne sebep olmuştur
“Bu da geçer yahu”cular...
Siyaset Bilimci Baskın Oran, İstanbul Tarihi Türk Musikisi Topluluğu Müdürü Ömer Tuğrul İnançer ve Kenan Işık’ın hayat felsefesini hattatların yazmayı en çok sevdiği “Bu da geçer ya hu” sözü özetliyor. İranlı mutasavvıf, şair Feriduddin Attar’ın 1187’de kaleme aldığı 4724 beyitten oluşan Mantık Al- Tayr adlı eserinde anlattığı “Bu da geçer ya hu”nun hikâyesi şöyle:
Abdal’ın biri çıktığı gezide bir köye uğrar. Köy halkına nerede kalabileceğini sorar. Köylüler ona köyün Şakir ve Haddad adında iki zengini olduğunu söylerler ve Şakir’in evini tarif ederler. Şakir Abdalı evinde ağırlar, yedirir, içirir. Abdal gezisine devam etmek için evden ayrılırken Şakir’e “Bu kadar zengin olduğun için şükret” der. Şakir ona “Bu da geçer” der.
Abdal aklında bu cevapla yollara düşer. Birkaç yıl sonra aynı köye uğradığında Şakir’i ziyaret etmek ister. Fakat bir sel felaketinde Şakir’in tüm varlığı yok olmuştur. Şakir artık Haddad’ın yanında hizmetçi olarak çalışmaktadır. Şakir abdalı yoksul evinde ağırlar bu sefer. Abdal ne kadar üzgün olduğunu anlatınca, Şakir ona “Bu da geçer” der yine.
Abdal yine yollara düşer. Aradan yıllar geçtikten sonra yine aynı köye Şakir’in yanına gider. Haddad ölmüş, kimsesi olmadığı için tüm varlığını Şakir’e bırakmıştır. Abdal sevinçlidir, Şakir’in ise cevabı hazırdır: Bu da geçer. Abdal yollara düşer... Yıllar sonra dostu Şakir’i yine ziyaret etmek istediğinde Şakir’in öldüğünü öğrenir. Mezarına gider. Mezar taşında “Bu da geçer” yazmaktadır.
Abdala yollar görünür... Gezer gezer gezer... “Ölümün nesi geçer ki” diye düşünmektedir bir yandan da. Bu sefer köye uğradığında Şakir’in mezarını yerinde bulamaz. Yaşanan sel felaketi sonrası mezar da dahil olmak üzere her şey yok olmuştur. O dönemde ülkenin padişahı kendisine bir yüzük yapılmasını ister.
Üzüldüğünde de sevindiğinde de bunun geçici olduğunu, duyguların esiri olmamak gerektiğini hatırlatacak bir yüzük istemektedir. Vezirler haber salar dört bir yana, ama padişahın istediğini bulamamaktadırlar.
En sonunda haberi alan Abdal padişahın kuyumcusuna bu hikâyeyi yazar. Kuyumcu yüzüğü yapar ve padişaha sunar. Padişah yüzüğü çok beğenmiştir, üzerinde “Bu da geçer ya hu” yazmaktadır.
Gölgenin Sanata Etkileri! (23.01.2009)
İstanbul Modern,gölge tiyatrosunun çağdaş sanata etkilerini konu alan Gölgeye Övgü sergisini sanatseverlerle buluşturuyor
BERFİN VARIŞLI
Karagöz ve Hacivat Türk mü Yunan mı söylentileri bir yana, İstanbul Modern, beşinci yılında bir ilke imza atarak geleneksel gölge tiyatrosunun çağdaş sanata etkilerini konu alan Gölgeye Övgü sergisini sanatseverlerle buluşturuyor
6 mayısa dek sürecek olan sergide, yedi ayrı ülkeden sekiz çağdaş sanatçının eserleri meraklılarını bekliyor. Dün basın tanıtımı yapılan ve daha önce Dublin"de sergilenen Gölgeye Övgü, 23 mayıstan 26 temmuza kadar da Atina"daki Benaki Müzesi"nde sanatseverlerle buluşacak.
Gölgeye Övgü, gölge tiyatrosunun Türkiye ve Yunanistan"daki köklü geçmişinin çağdaş sanata etkilerini yansıtıyor. Bu sergide Hacivat ve Karagöz"den tutun, kağıt üzerinde kolajlara, birbirinden ilginç desenlere, dünyanın dört bir yanında gölge oyunlarında kullanılan minyatürlere, kuklalara kadar 100"e yakın eserle tanışmak mümkün.
Serginin kalbinde Karagöz
Taraf"ın sorularını yanıtlayan Colombo, “Sergimizin kalbinde Türk ve Yunan gölge tiyatrosu gelenekleri özellikle de Karagöz ve Hacivat karakterleri yatıyor” sözleriyle açıklıyor sergiyi. 1999"da gerçekleştirilen 6. İstanbul Bienali"nin de küratörlüğünü üstlenmiş olan Colombo, Gölge Tiyatrosu"nun çağdaş sanatların birçok dalına ilham kaynağı olduğunun altını çizerken “Sergilenen eserlere baktığımızda, yedi ayrı kültürün ürünü olan bu eserler geldikleri kültür ile Karagöz ve Karaghiozis oyunları arasındaki güçlü bağlantı göze çarpıyor. Bu değerli eserleri sergilemekten gurur duyuyorum” dedi.
Karagöz"ün milliyeti konusundaki tartışmalara da değinen Colombo, Karagöz ve Hacivat oyununun tam anlamıyla Türk kültürünü yansıttığını ifade etti. Karagöz ve Hacivat karakterlerinin Osmanlı topraklarında hayat bulduğunu hatırlatan Colombo, “Yunan arşivlerine bakarsanız Karagöz"le ilgili en eski kaynaklar 1963 yılına dayanır oysa ki 1830 tarihli kaynakların da var olduğunu biliyoruz. Bu nedenle Karagöz ya da Yunanlıların deyimiyle Karaghiozis bir Osmanlı"ydı çünkü doğduğu yıllarda ne Türkiye ne de Yunanistan devleti vardı” ifadelerini kullandı. Bu tür tartışmaların Karagöz ve Hacivat"ın gücünün bir kanıtı olduğunu vurgulayan Colombo, “Bu denli mütevazı bir oyunun asırlar boyunca ayakta kalması ve birçok sanatçıya ilham kaynağı olması oldukça önemlidir” yorumunu yaptı.
Sergide eserleri yer alan sanatçılar ise şöyle; Haluk Akakçe (Türkiye), Nathalie Djurberg (İsveç), William Kentridge (Güney Afrika), Katariina Lillqvist (Finlandiya), Jockum Nordström (İsveç), Lotte Reiniger (Almanya), Christiana Soulou (Yunanistan), Ladislas Starewich (Polonya), Andrew Vickery (Büyük Britanya) ve Kara Walker (A.B.D.). Sergide ayrıca, Ara Güler"in Karagöz konulu fotoğrafları da sevenleriyle buluşuyor. Büyük ilgi çekmesi beklenen serginin küratörlüğünü ise İtalyan sanatçı Paolo Colombo üstleniyor.
Karagöz ve Hacivat Türk mü Yunan mı söylentileri bir yana, İstanbul Modern, beşinci yılında bir ilke imza atarak geleneksel gölge tiyatrosunun çağdaş sanata etkilerini konu alan Gölgeye Övgü sergisini sanatseverlerle buluşturuyor
6 mayısa dek sürecek olan sergide, yedi ayrı ülkeden sekiz çağdaş sanatçının eserleri meraklılarını bekliyor. Dün basın tanıtımı yapılan ve daha önce Dublin"de sergilenen Gölgeye Övgü, 23 mayıstan 26 temmuza kadar da Atina"daki Benaki Müzesi"nde sanatseverlerle buluşacak.
Gölgeye Övgü, gölge tiyatrosunun Türkiye ve Yunanistan"daki köklü geçmişinin çağdaş sanata etkilerini yansıtıyor. Bu sergide Hacivat ve Karagöz"den tutun, kağıt üzerinde kolajlara, birbirinden ilginç desenlere, dünyanın dört bir yanında gölge oyunlarında kullanılan minyatürlere, kuklalara kadar 100"e yakın eserle tanışmak mümkün.
Serginin kalbinde Karagöz
Taraf"ın sorularını yanıtlayan Colombo, “Sergimizin kalbinde Türk ve Yunan gölge tiyatrosu gelenekleri özellikle de Karagöz ve Hacivat karakterleri yatıyor” sözleriyle açıklıyor sergiyi. 1999"da gerçekleştirilen 6. İstanbul Bienali"nin de küratörlüğünü üstlenmiş olan Colombo, Gölge Tiyatrosu"nun çağdaş sanatların birçok dalına ilham kaynağı olduğunun altını çizerken “Sergilenen eserlere baktığımızda, yedi ayrı kültürün ürünü olan bu eserler geldikleri kültür ile Karagöz ve Karaghiozis oyunları arasındaki güçlü bağlantı göze çarpıyor. Bu değerli eserleri sergilemekten gurur duyuyorum” dedi.
Karagöz"ün milliyeti konusundaki tartışmalara da değinen Colombo, Karagöz ve Hacivat oyununun tam anlamıyla Türk kültürünü yansıttığını ifade etti. Karagöz ve Hacivat karakterlerinin Osmanlı topraklarında hayat bulduğunu hatırlatan Colombo, “Yunan arşivlerine bakarsanız Karagöz"le ilgili en eski kaynaklar 1963 yılına dayanır oysa ki 1830 tarihli kaynakların da var olduğunu biliyoruz. Bu nedenle Karagöz ya da Yunanlıların deyimiyle Karaghiozis bir Osmanlı"ydı çünkü doğduğu yıllarda ne Türkiye ne de Yunanistan devleti vardı” ifadelerini kullandı. Bu tür tartışmaların Karagöz ve Hacivat"ın gücünün bir kanıtı olduğunu vurgulayan Colombo, “Bu denli mütevazı bir oyunun asırlar boyunca ayakta kalması ve birçok sanatçıya ilham kaynağı olması oldukça önemlidir” yorumunu yaptı.
Sergide eserleri yer alan sanatçılar ise şöyle; Haluk Akakçe (Türkiye), Nathalie Djurberg (İsveç), William Kentridge (Güney Afrika), Katariina Lillqvist (Finlandiya), Jockum Nordström (İsveç), Lotte Reiniger (Almanya), Christiana Soulou (Yunanistan), Ladislas Starewich (Polonya), Andrew Vickery (Büyük Britanya) ve Kara Walker (A.B.D.). Sergide ayrıca, Ara Güler"in Karagöz konulu fotoğrafları da sevenleriyle buluşuyor. Büyük ilgi çekmesi beklenen serginin küratörlüğünü ise İtalyan sanatçı Paolo Colombo üstleniyor.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)